Δεύτερη εβδομάδα… ζωής της στήλης μας και το ThessPress Athletic Stories είναι πάλι εδώ για να σας παρουσιάσει μια ακόμη ιδιαίτερη ιστορία.
Σκοπός μας για να θυμίσουμε είναι να αναδεικνύουμε τέτοιες ιδιαίτερες περιπτώσεις και ιστορίες που πρέπει να ακούγονται όπως αυτή της Ευθυμίας Γκουλή της 25χρονης Ελληνίδας κολυμβήτριας που τον Αύγουστο μαζί με τους υπόλοιπους Έλληνες Παραολυμπιονίκες τίμησε την χώρα μας με την συμμετοχή της στους Παραολυμπιακούς του Τόκιο.
Η γέννηση της είχε μια μεγάλη ιδιομορφία, καθώς από την στιγμή που ήρθε στον κόσμο της έλειπε ένα χέρι. Αυτό δεν την εμπόδισε να “γκρεμίσει” ότι δυσκολία και αναποδιά βρέθηκε στον δρόμο της και να φτάσει στον δρόμο του πρωταθλητισμού μέσω σκληρής προπόνησης και δουλειάς και να βρεθεί πλέον να ζει το όνειρο της στα τέλη του καλοκαιριού στο Τόκιο.
Η ίδια φυσικά δεν επαναπαύεται αλλά στοχεύει σε νέες διακρίσεις καθώς, αυτές που ζει της… άνοιξαν την όρεξη. Η Ευθυμία μας μιλάει για την σχέση της με την κολύμβηση, ποιον Παραολυμπιονίκη ξεχωρίζει, την ζωή της, την “ομάδα” που βρίσκεται πίσω της αλλά και τον επόμενο στόχο μετά τους Παραολυμπιακούς.
Αλλά ας πάμε να δούμε καλύτερα τι μας είπε η ίδια στην συνέντευξη που μας παραχώρησε.
***Συνέντευξη στον Αλέξανδρο Παπαϊωάννου
Άρχισες να ασχολείσαι από πολύ μικρή με την κολύμβηση. Γιατί επέλεξες το συγκεκριμένο άθλημα και ποιο ήταν το αρχικό σου ερέθισμα;
Άρχισα την κολύμβηση όταν ήμουν τεσσάρων χρονών λόγο της αναπηρίας μου. Το δεξί μου χέρι λείπει από τον αγκώνα και κάτω όποτε επέλεξα το άθλημα της κολύμβησης όπως συμβούλευσε ο ορθοπεδικός την μητέρα μου για να μην ατροφήσει το υπόλοιπο μέλος μου. Η προσαρμογή μου στην πισίνα δεν ήταν δύσκολη το αγάπησα τόσο πολύ που πλέον είναι η καθημερινότητα μου, το κολύμπι με έκανε να αγαπήσω την ΕΦΗ περισσότερο.
Μάλιστα είσαι κολυμβήτρια πρόσθιου. Γιατί επέλεξες το συγκεκριμένο είδος κολύμβησης;
Το πρόσθιο δεν το επέλεξα ακριβώς ,κάποια στιγμή ανακάλυψα μέσω της προπόνησης ότι μου ταιριάζει καλύτερα από τα υπόλοιπα στυλ. Μετά από πολύ προπόνηση κατάφερα να πάρω διακρίσεις στα 100 μέτρα πρόσθιο οπότε αποφάσισα ότι θα δουλέψω μέχρι τους Παραολυμπιακούς σε αυτό το στυλ που ήταν πιο εφικτό να διακριθώ. Το πρόσθιο είναι πιο τεχνικό στυλ από τα υπόλοιπα συνδυάζει πολλά ταυτόχρονα, τεχνική και ταχύτητα.
Η Ελλάδα είναι χώρα που έχει αρκετούς Παραολυμπιονίκες με διακρίσεις στον χώρο της κολύμβησης ανάμεσα τους και εσύ. Ποιούς άλλους θα ξεχώριζες;
Αρχικά χαίρομαι επιτέλους που μπορώ να έχω αυτό τον τίτλο του παραολυμπιονίκη, ταυτόχρονα θα μιλήσω για έναν συναθλητή μου παραολυμπιονίκη που ξεχωρίζω από τον χώρο της κολύμβησης χωρίς βέβαια να θέλω να μειώσω τους υπόλοιπους. Αυτός είναι ο Χαράλαμπος Ταϊγανίδης κολυμβητής χρόνια με πολλές διακρίσεις και μετάλλια που φέτος έκανε την τελευταία του εμφάνιση στο Τόκιο.
Πρόσφατα αγωνίστηκες στους Παραολυμπιακούς του Τόκιο, οι πρώτοι που συμμετέχεις, πως ήταν αυτή η εμπειρία για εσένα;
Οι Παραολυμπιακοί αγώνες στο Τόκιο είναι όντως οι πρώτοι μου. Όταν ανακοινώθηκε ότι θα είμαι στην αποστολή για Τόκιο ένιωσα αρχικά ανακούφιση , δικαίωση και περηφάνια που πραγματικά κατάφερα να είμαι σε αυτή την Παραολυμπιαδα. Είναι μεγάλη μου τιμή που μπόρεσα να είμαι εκεί να αγωνιστώ, είμαι πολύ περήφανη και ευγνώμων για αυτή την μοναδική εμπειρία που είναι το όνειρο του κάθε αθλητή.
Εγώ με τον προπονητή μου είμαστε ευλογημένοι που καταφέραμε να φτάσουμε τόσο ψηλά. Ειδικά στον αγωνιστικό χώρο την ώρα που αντίκρισα την πισίνα ένιωσα δέος κάτι που δεν έχω νιώσει σε όλη την κολυμβητική μου καριέρα. Εύχομαι να το ξαναζήσω στο Παρίσι στους επόμενους Παραολυμπιακούς!
Έχεις μια μεγάλη καριέρα πίσω σου. Ποιά στιγμή θεωρείς καλύτερη και ποια θα έβαζες ως χειρότερη;
Με μεγάλη σιγουριά η καλύτερη στιγμή είναι όταν κολύμπησα τα 100 μέτρα πρόσθιο στους φετινούς Παραολυμπιακούς του Τόκιο και όταν τερμάτισα και είδα ότι είχα προκριθεί στον μεγάλο τελικό.
Ήταν για εμένα πολύ ανατριχιαστική στιγμή όταν συνειδητοποίησα ότι το είχα καταφέρει. Τώρα όσο αφορά την χειρότερη στιγμή δυστυχώς δεν μπορώ να αναφέρω συγκεκριμένα πράγματα αλλά περιληπτικά θα έλεγα ότι είναι η κάθε απόρριψη που μπορεί να είχα στο παρελθόν από την ομοσπονδία όσο αφορά αγώνες και την κάλυψη του προπονητή μου στο να τον έχω κοντά μου και από την άλλη είναι οι τραυματισμοί που μπορούσαν να με κρατήσουν μακριά από τις προπονήσεις μου.
Στο Τόκιο κάνοντας μια πολύ καλή προσπάθεια τερμάτισες 8η στον τελικό στο πρόσθιο. Είσαι ικανοποιημένη εσύ από τον εαυτό σου; Και ποιος ήταν ο στόχος σου για την διοργάνωση;
Στο Τόκιο κατέκτησα την 8η θέση στα 100 μέτρα πρόσθιο. Ήταν πραγματικά αυτό που ήθελα και είχα στόχο, ήθελα να είμαι στον τελικό στην 8αδα και τα κατάφερα παρόλο που στην αρχή φαινόταν ακατόρθωτο ήταν πολύ δύσκολοι οι χρόνοι που είχα να αντιμετωπίσω όμως κατάφερα να μπω στον τελικό και είμαι πολύ ικανοποιημένη από την πρώτη μου εμφάνιση σε Παραολυμπιακούς αγώνες.
Ελληνικό κράτος- Παραολυμπιακό κίνημα. Θεωρείς ότι υπάρχει η κατάλληλη υποστήριξη στους αθλητές ή θα μπορούσε να υπάρξει και παραπάνω;
Υπάρχει μεγάλη συζήτηση πίσω από αυτή την ερώτηση. Το ελληνικό κράτος στο θέμα της υποστήριξης στο Παραολυμπιακό κίνημα έχει αρχίσει να κάνει κάποια βήματα προόδου βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι είναι εντελώς έτοιμο. Υπάρχει δρόμος ακόμα για να βελτιωθεί περισσότερο και πιστεύω ότι βήμα βήμα και με λίγη καλή και αληθινή θέληση μπορεί να βελτιωθεί η κατάσταση. Εμείς πάντως είμαστε σε αναμονή για να δούμε τα αποτελέσματα και ελπίζω να μην μας απογοητεύσει..
Πλέον οι Παραολυμπιακοί αποτελούν παρελθόν. Ποιος είναι ο επόμενος στόχος σου;
Οι Παραολυμπιακοί μπορεί να τελείωσαν αλλά οι στόχοι και οι προπονήσεις δεν έχουν τέλος. Επόμενος στόχος οι Παραολυμπιακοί στο Παρίσι το 2024 μέχρι τότε όμως στοχεύω σε πιο κοντινούς προορισμούς που είναι το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κολύμβησης στην Πορτογαλία τον Ιούνιο καθώς και αγώνες πρόκρισης μέχρι το παγκόσμιο πρωτάθλημα. Επίσης ακόμα ένας στόχος είναι ένας διορισμός σε δουλειά καθώς έχω πάρει το πτυχίο μου από το Τμήμα Επικοινωνίας και μέσων μαζικής ενημέρωσης του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Τέλος, ένας αθλητής πρωταθλητισμού χρειάζεται μια καλή «ομάδα» ανθρώπων γύρω του. Φαντάζομαι και εσύ έχεις, θα ήθελες να μας πεις ποιοί είναι αυτοί;
Εννοείται ότι ένας αθλητής πρωταθλητισμού χρειάζεται μια καλή ομάδα ανθρώπων γύρω του ώστε να υπάρχει η βοήθεια.
Εγώ θα ονομάσω τους δικούς μου φυλακές αγγέλους ξεκινώντας από την οικογένεια μου που πραγματικά είναι πάντα δίπλα μου σε κάθε δύσκολη ή εύκολη στιγμή και θα κάνω μια μεγαλύτερη αναφορά στο άνθρωπο που με έφτασε μέχρι το Τόκιο τον Βέζο Νίκο. Ο Νίκος είναι ο προπονητής μου από το 2012 μέχρι σήμερα τον ευχαριστώ από καρδιάς γιατί είναι πλέον σαν οικογένεια μου σε όλα τα δύσκολα μαζί.
Θα συνεχίσω με το πιο κοντινό μου άνθρωπο τα τελευταία δύο χρόνια την κολλητή μου Μαργαρίτα που περνούσε ατελείωτη ώρα μαζί μου στα κολυμβητήρια να με βοηθάει με τα μαγιό μου και να ακούει τους προβληματισμούς μου και τα άγχη μου μου στάθηκε και αυτή βράχος και επίσης είναι οικογένεια μου!
Θα κλείσω με το υπέροχο team που λέγεται Γλαύκος Περιστεριού είναι η ομάδα που προπονεί ο προπονητής μου και έχω ενταχθεί μαζί τους για τις προπονήσεις μου με έχουν αγαπήσει τους έχω αγαπήσει και είναι δεύτερη οικογένεια για μένα. Και τέλος ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς σε όλο τον κόσμο που με στήριξε σε αυτό το ταξίδι που λέγετε Τόκιο 2021.
Κάπου εδώ η συνέντευξη φτάνει στο τέλος της και εμείς πρέπει να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Έφη για όσα μοιράστηκε μαζί μας και να της ευχηθούμε ολόψυχα κάθε επιτυχία στην συνέχεια της καριέρας της.
Εσείς μείνετε συντονισμένοι στο Thesspress.gr καθώς το ThessPress Athletic Stories θα επιστρέψει την επόμενη βδομάδα με μια ακόμα ξεχωριστή ιστορία.
