Φτωχότερος είναι ο ελληνικός αθλητισμός μετά τον θάνατο του Γιάννη Ιωαννίδη, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 78 ετών. Ο πολυνίκης προπονητής άφησε την τελευταία πνοή του έπειτα από μάχη με προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούσαν τα τελευταία χρόνια.
Ηκηδεία του «Ξανθού» θα γίνει το απόγευμα 17:00 στη Θεσσαλονίκη και η σορός του θα ταφεί στον οικογενειακό τάφο στη Θέρμη.
Πριν από την ταφή του, όπως έγινε γνωστό απ’ την ΚΑΕ Άρης, θα υπάρξει λαϊκό προσκύνημα στο μπασκετικό του «σπίτι», στο Αλεξάνδρειο.Οι φίλαθλοι θα έχουν τη δυνατότητα, σύμφωνα με την ιστοσελίδα, thesstoday.gr, να τον «αποχαιρετήσουν» με τον δικό τους τρόπο και γι’ αυτό η ΚΑΕ Άρης κάλεσε να δώσουν όλοι το «παρών» στις 15:30, όταν και η σορός του Ιωαννίδη θα βρεθεί για τελευταία φορά στο «Παλέ».
Το μήνυμα της ΚΑΕ Άρης:
«Η απώλεια του Γιάννη Ιωαννίδη συγκλόνισε το πανελλήνιο και φυσικά την οικογένεια του ΑΡΗ. Λίγο πριν συνοδευτεί στην τελευταία κατοικία του, δεν είναι δυνατόν να μην επισκεφθεί για τελευταία φορά το «σπίτι» του.
Η ΚΑΕ ΑΡΗΣ Midea καλεί τους φίλους της ομάδας αύριο στις 15:30 στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο, για να αποχαιρετήσουμε όλοι μαζί τον ανυπέρβλητο «Ξανθό», η σορός του οποίου θα βρεθεί στο γήπεδο που δόξασε και δοξάστηκε, πριν την ταφή του στα κοιμητήρια Θέρμης.
Το «παρών» στο Αλεξάνδρειο θα δώσουν η διοίκηση της ΚΑΕ ΑΡΗΣ Midea, σύσσωμη η ομάδα μας, καθώς και παλαίμαχοι καλαθοσφαιριστές που συνέδεσαν το όνομά τους με τον Γιάννη Ιωαννίδη.
Όλοι στο «Παλέ» για να αποχαιρετήσουμε τον θρυλικό «Ξανθό» όπως του αξίζει, στο «σπίτι» του!».
«Ράγισε» καρδιές ο επικήδειος της κόρης του: «Πήρες ένα τάιμ άουτ για να συνεχίσεις το παιχνίδι στα επουράνια γήπεδα»
Χθες τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση στον Άγιο Ιωάννη Βούλας για όσους δεν θα μπορέσουν να παραστούν στην κηδεία.
Ράγισε” καρδιές ο επικήδειος λόγος της κόρης του Γιάννη Ιωαννίδη, Ελένης, στην επιμνημόσυνη δέηση που τελέστηκε στον Άγιο Ιωάννη Βούλας. Η Ελένη αποχαιρέτησε τον πατέρα της με μία σπαρακτική ομιλία.
Όσα ανέφερε σε αυτήν:
“Αγαπημένε μου πατέρα, λατρεμένε μπαμπά μου…
Στέκομαι εδώ σήμερα και σε κοιτώ την ώρα που μπαρκάρεις για το τελευταίο σου ταξίδι.
Και δεν είμαι μόνη μου, εδώ είναι όλοι για να σου πούμε το τελευταίο αντίο, να σου φωνάξουμε σιωπηλά πόσο σε αγαπάμε και τι σήμαινες, τι θα σημαίνεις πάντοτε για την οικογένειά σου, για το μπάσκετ, για τον αθλητισμό, για ολόκληρη την Ελλάδα…
Έφυγες νωρίς και άδοξα μπαμπά. Έφυγες αλλά πάλεψες με γενναιότητα, όπως το έκανες σε όλη σου τη ζωή.
Στάθηκες στις επάλξεις, πολέμαγες σαν θηρίο, δεν φοβόσουν κανέναν και τίποτε, ήσουν γεννημένος νικητής και ατρόμητος.
Και τώρα που σε αποχαιρετάμε, πάλι αγέρωχο σε βλέπω μπροστά μου…
Δάκρυα αυλακώνουν τα πρόσωπά μας, σήμερα που σου λέμε το αντίο, αλλά υπάρχει και ο αντίλογος, η παρηγοριά: θρηνούμε που σε χάσαμε, μα χαιρόμαστε κιόλας επειδή ζήσαμε μαζί σου, μεγαλώσαμε μαζί σου, βαδίσαμε στις στράτες που χάραξες, ακολουθήσαμε τις οδηγίες που μας έδινες…
Πάντοτε ζητούσες να σε προσφωνούν κόουτς και τίποτε άλλο.
Κοουτσάρα μου, θα σου πω κάτι: το παιχνίδι δεν τελείωσε, απλώς πήρες ένα τάιμ άουτ για να το συνεχίσεις στα επουράνια γήπεδα, περνώντας στην αθανασία.
Ένα τραγούδι της αγαπημένης σου, Μαρινέλλας λέει: «Καμιά φορά λέω να αλλάξω ουρανό, μα δεν, μα δεν υπάρχουν δρόμοι». Εσύ, όμως, μπαμπά μου τους βρήκες αυτούς τους δρόμους…”.
Real.gr
