Κάποτε ένας διάσημος ιεροκήρυκας είχε μόλις κατέβει από τον άμβωνα από όπου είχε εκφωνήσει ένα καταπληκτικό κήρυγμα από τα καλύτερα της ζωής του. Αμέσως τον πλησίασε ένας από το εκκλησίασμα πολύ ενθουσιασμένος και του λέει:
-Το κήρυγμα σας σήμερα ήταν το κάτι άλλο. Ήταν άριστο, καταπληκτικό. Μας συγκίνησε και μας κατενθουσίασε όλους!
Ο ιεροκήρυκας του απάντησε:
-Ναι, το γνωρίζω, μα ήλθατε δεύτερος.
– Μα πώς, αφού εγώ πρώτος σας μίλησα τώρα μόλις που κατεβήκατε από τον άμβωνα.
Και ο σοφός ιεροκήρυκας εξήγησε, ο δε ενθουσιασμένος ακροατής έμεινε άναυδος.
– Πριν από σας αγαπητέ μου, μου το είπε ο διάβολος!
Σοφός άνθρωπος ο ιεροκήρυκας και βαθύς γνώστης της πνευματικής ζωής! Γνώστης και της πονηρίας του διαβόλου. Διότι γνήσια ζωή εν Χριστώ δε νοείται χωρίς γνώση και επίγνωση των μεθόδων του πονηρού που αντιστρατεύεται στο θείο θέλημα και με την πονηρία που διαθέτει προσπαθεί να κάνει όσο το δυνατόν περισσότερο κακό στις ψυχές.
Όπου γίνεται θείο έργο, καιροφυλακτεί να βρει ευκαιρία να το καταστρέψει. Όπου καταλάβει ότι σχεδιάζεται κάτι να πραγματοποιηθεί που είναι ευάρεστο στο Θεό, προσπαθεί να βρει τρόπους να το ματαιώσει. Προσφιλής τρόπος στον αντίδικο είναι να σπέρνει στις ψυχές των ανθρώπων το σπόρο του εγωισμού, ο οποίος όταν βρει προϋποθέσεις ριζώνει και αιχμαλωτίζει.
Στο παραπάνω περιστατικό βλέπουμε την πνευματική ετοιμότητα του ιεροκήρυκα. Ο διάβολος έσπευσε να του χαϊδέψει αμέσως τα αυτιά. «Τι ωραία που τα είπες… μπράβο, είσαι ο καλύτερος». Αλλά εκείνος γνώρισε τη φωνή, τα κίνητρα και το σκοπό και αντιστάθηκε. Αντιστάθηκε και στον έπαινο του ανθρώπου που άθελα του εμιμείτο το διάβολο.
Πνευματική ετοιμότητα σημαίνει φρουρά στις εισόδους της ψυχής. Η αναγνώριση και η αντίσταση είναι υπόθεση δευτερολέπτων. Σε αυτά τα δευτερόλεπτα κρίνεται η μάχη, διότι αν ανοίξει συζήτηση ο άνθρωπος με τον πονηρό, ήδη έχει ανοίξει την πόρτα στον εχθρό.
Απόσπασμα από το βιβλίο «Επί το Άροτρον», π. Χρυσοστόμου Παπαδάκη, Αρχιμανδρίτου του Οικουμενικού Θρόνου
