Δύο υποψήφιοι των Πανελλαδικών επικοινώνησαν μαζί μου αναφέροντάς μου την περίπτωσή τους: Και οι δύο συγκέντρωσαν στο 3ο Πεδίο 18.325 μόρια για τις Ιατρικές Σχολές που έχουν συντελεστές βαρύτητας 25% σε όλα τα μαθήματα, εκτός των Πατρών.
Η βάση της τελευταίας Ιατρικής αυτής της Αλεξανδρούπολης έχει βάση 18.350 μόρια φέτος, με αποτέλεσμα να μείνουν εκτός. Αν είχαν 0,1 βαθμούς στα 20 σε ένα οποιοδήποτε από τα 4 μαθήματα θα έπιαναν τη βάση, μπορεί όμως να έχαναν την εισαγωγή τους λόγω ισοβαθμιών. Με 0,2 θα ξεπερνούσαν τη βάση εισαγωγής και τώρα θα ήταν ευτυχείς φοιτητές Ιατρικής.
Οι διαφορές στη βαθμολόγηση των δύο εξεταστών έφταναν τις 2 μονάδες (10 μόρια) και στους δύο. Η διαφορά ήταν, δηλαδή, δεκαπλάσια από όσο χρειαζόταν για την εισαγωγή τους. Το πρόβλημα με τη διαφορά της βαθμολόγησης των δύο βαθμολογητών είναι μεγάλο και διαχρονικό· το έχουμε επισημάνει στο παρελθόν. Πώς να εξηγήσεις σ’ αυτά τα παιδιά ότι ένας άλλος βαθμολογητής σε ένα από τα μαθήματα όπου είχαν τη μεγάλη διαφορά θα αρκούσε για την επιτυχία τους; Μπορούμε να τα πείσουμε ότι οι εξετάσεις είναι τίμιες όταν θεωρούμε επιτρεπτό να υπάρχουν διαφορές 2,5 μονάδων στα 20, πάνω από 10%, δηλαδή;
Κοιτάζοντας το επόμενο βήμα το ερώτημα είναι να ξαναδώσουν εξετάσεις ή να υποβάλουν μόνο μηχανογραφικό και να ελπίζουν στην πτώση των βάσεων; Δεν υπάρχει κανείς υποψήφιος μεταξύ των 18.325 μορίων που έχουν και των 18.350 μορίων της βάσης της Ιατρικής Αλεξανδρούπολης.
Κινδυνεύουν μόνο από τους υποψήφιους που είχαν 18.350 μορίων και έχασαν την εισαγωγή τους λόγων ισοβαθμίας ενώ δεν εκμεταλλεύονται τη μετακίνηση και από όσους εισήχθησαν με περισσότερα από 18.350 μόρια σε κάποια άλλη σχολή και άλλαξαν γνώμη, επιλέγοντας τελικά Ιατρική. Οι προσφερόμενες θέσεις το 2026 για την κατηγορία του 6% ήταν μόλις 7 (υποψήφιοι που εξετάστηκαν το 2025). Λογικά τόσες θα είναι οι θέσεις και του χρόνου. Θα τα καταφέρουν αν περιμένουν ένα χρόνο ή δεν έχουν ελπίδες; Διλήμματα χωρίς σαφή απάντηση. Η τύχη θα κρίνει. Αν υπάρξουν αρκετοί υποψήφιοι με περισσότερα μόρια θα μείνουν και πάλι εκτός. Αν δεν υπάρξουν θα τα καταφέρουν. Μπορούμε να γνωρίζουμε; Προφανώς όχι. Πώς θα αποφασίσουν λοιπόν τα παιδιά;
Τέτοιου είδους διλήμματα γεμίζουν με άγχος τους υποψηφίους, χωρίς κανένα λόγο. Θα μπορούσε η ρύθμιση για τους υποψηφίους που θέλουν να υποβάλουν ξανά μηχανογραφικό, χωρίς νέα εξέταση στις Πανελλαδικές να είναι πιο απλή: Ένας υποψήφιος έχει για δύο χρόνια μετά την τελευταία του εξέταση τη δυνατότητα να εισαχθεί σε όποια σχολή θέλει από αυτές στις οποίες πιάνει τη βάση, από αυτές στις οποίες θα μπορούσε να εισαχθεί αν τις είχε δηλώσει σε υψηλότερη θέση στο μηχανογραφικό του, δηλαδή, χωρίς να υποβάλει μηχανογραφικό. Αυτό είναι η οριζόντια μετακίνηση, που σκοπό έχει να διορθώσει λάθη στην επιλογή σπουδών ή στη συμπλήρωση του μηχανογραφικού. Για την εισαγωγή του σε οποιαδήποτε σχολή δεν έπιανε τη βάση εισαγωγής θα έπρεπε να ξαναδώσει εξετάσεις. Απλό ξεκάθαρο χωρίς να δημιουργεί διλήμματα.
Θα μου αντιτείνει κάποιος ότι οι συγκεκριμένοι υποψήφιοι τώρα έχουν την ελπίδα να τα καταφέρουν, ενώ με την πρότασή σου θα υποχρεώνονταν να ξαναδώσουν Πανελλαδικές Εξετάσεις. Τα σενάρια είναι αρκετά. Το καλό σενάριο είναι να περάσουν απλά υποβάλλοντας μηχανογραφικό. Μπορεί όμως να μην περάσουν και να έχουν χάσει ένα χρόνο αναμονής χωρίς κανένα λόγο. Μπορεί να αποφασίσουν να ξαναδώσουν εξετάσεις και να μην γράψουν τόσο καλά, να μείνουν εκτός και να δουν τη βάση της κατηγορίας του 10% να πέφτει και να μπορούσαν να εισαχθούν απλά αν δεν έκαναν τίποτα. Υπάρχει και το καλό σενάριο διαβάζουν προσπαθούν σκληρά και τα καταφέρνουν να πετύχουν το στόχο τους. Δύο τα καλά σενάρια και δύο τα κακά. Τι να επιλέξεις δεν ξέρεις. Τι κρίμα που βασανίζουμε τα παιδιά μας χωρίς λόγο. Αν γνώριζαν ότι θα ξαναδώσουν εξετάσεις αν επιμένουν στην Ιατρική θα κουράζονταν παραπάνω αλλά θα γλύτωναν από όλα αυτά τα σενάρια και θα είχαν ξεκάθαρες επιλογές, ώστε να πάρουν τις αποφάσεις τους.
Θα μου πει κάποιος ότι ευτυχώς τώρα υπάρχουν και άλλες επιλογές: μπορεί να πάει σε ένα ιδιωτικό Πανεπιστήμιο που έχουμε και στην Ελλάδα και να σπουδάσει Ιατρική. Η διαφορά είναι τεράστια στο οικονομικό. Στην Ιατρική της Αλεξανδρούπολης το κόστος των σπουδών περιορίζεται στη διαβίωση, ενώ στην ιδιωτική Ιατρική έχουμε διαβίωση και δίδακτρα. Πρόκειται για μία διαφορά περίπου 150.000€ στο σύνολο των έξι ετών των σπουδών, ποσό που δεν το έχουν παρά μόνο λίγοι. Φυσικά υπάρχουν εδώ και πολλά χρόνια οι πρώην ανατολικές χώρες που έχουν αγγλόφωνες σχολές Ιατρικής πολύ φθηνότερες. Αν δεν έχεις, όμως, χρήματα το δημόσιο Πανεπιστήμιο είναι μονόδρομος.
Είδαμε ότι οι συγκεκριμένοι υποψήφιοι που είναι υπαρκτοί και διαθέτω τα στοιχεία τους έχασαν τη σχολή για 0,1 στα 20 σε ένα οποιοδήποτε μάθημα.
Είπαμε ότι η διαφορά των βαθμολογητών πιθανόν να τους στέρησε την εισαγωγή. Τι θα γίνει με το Εθνικό Απολυτήριο που ετοιμάζεται; Αν ο βαθμός του μετρά σε ένα ποσοστό για την εισαγωγή στα ΑΕΙ, όπως ακούγεται, και υπολογίζεται από τους βαθμούς του σχολείου, με την όποια προσαρμογή του προφορικού βαθμού στον γραπτό, και εξετάσεις με θέματα από τράπεζα θεμάτων, δηλαδή διαφορετικά σε κάθε σχολείο, καταργείται κάθε έννοια δικαιοσύνης στη βαθμολογία, αφού οι διαφορετικές συνθήκες (προφορική βαθμολογία και εξέταση σε διαφορετικά θέματα) καταργούν κάθε έννοια δίκαιης εισαγωγής και φυσικά καταργούν το αδιάβλητο των εξετάσεων. Δεν γνωρίζω αν τους απασχολούν τέτοια ερωτήματα στο Υπουργείο Παιδείας. Θα φανεί από τις τελικές προτάσεις που θα ανακοινωθούν. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα καταργηθεί το αδιάβλητο των εξετάσεων, ίσως το μόνο αδιάβλητο στην Ελλάδα.
Στράτος Στρατηγάκης • stratig@yahoo.com
