Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως.
(Ματθ. α΄ 1 – 25)
Είδα χτες το βράδυ στ’ όνειρό μου,
το γεννημένο μας Χριστό,
τα βόδια επάνω του εφυσούσαν,
όλο το χνώτο τους ζεστό.
Το μέτωπό του ήταν σαν ήλιος,
και μέσα η φάτνη η φτωχική,
άστραφτε πιο καλά από μέρα,
με κάποια λάμψη μαγική.
Στα πόδια του έσκυβαν οι Μάγοι,
κι’ έμοιαζε τ’ άστρο από ψηλά,
πως θα καθίσει σαν κορώνα,
στης Παναγίτσας τα μαλλιά.
Βοσκοί πολλοί και βοσκοπούλες,
τον προσκυνούσαν ταπεινά,
ξανθόμαλλοι άγγελοι εστεκόνταν,
κι’ έψελναν γύρω του «ωσαννά».
Μα κι’ από αγγέλους κι’ από μάγους,
δεν ζήλεψα άλλο πιο πολύ,
όσο της Μάνας Του το στόμα,
και το ζεστό – ζεστό φιλί.
(Τέλλος Άγρας)
Πλησιάζει και πάλι η μεγάλη εορτή της Γεννήσεως του Κυρίου Ιησού και ο Ευαγγελιστής Ματθαίος μας εντυπωσιάζει καθώς μας παρουσιάζει σήμερα, ένα μακρύ γενεαλογικό κατάλογο για να μας δείξει και την «κατ’ άνθρωπον» καταγωγή του Χριστού και μάλιστα « εκ σπέρματος Δαβίδ », αλλά και να καταδείξει, ότι στον Χριστό καταλήγει η ιστορία του λαού του Θεού …
Η Γέννηση του Χριστού είναι ένα ιστορικό γεγονός. Γεννήθηκε στη Βηθλεέμ, σε μία συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, όταν στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ηγεμόνευε ο Καίσαρας Αύγουστος και στην Ιουδαία βασίλευε ο Ηρώδης.
Οι Ευαγγελιστές τονίζουν την σπουδαιότητα του γεγονότος, γιατί θέλουν να δείξουν ότι ο Χριστός είναι ιστορικό πρόσωπο, ότι προσέλαβε πραγματική ανθρώπινη σάρκα και πως η ενανθρώπηση δεν έγινε κατά φαντασίαν.
Παρά την ιστορικότητά του το γεγονός της ενανθρωπήσεως παραμένει μυστήριον μέγα! Γνωρίζουμε ότι υπάρχει ο Θεάνθρωπος, δηλαδή τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, αλλά παραμένει μυστήριο το πως ενώθηκε η θεία με την ανθρώπινη φύση στην υπόσταση του Λόγου. Αποκαλύπτεται λοιπόν για πρώτη φορά το μυστήριο του Σαρκωμένου Θεού.
Ο άνθρωπος πρέπει να προσεγγίσει αυτή την μεγάλη εορτή, αφήνοντας πίσω κάθε νοοτροπία που τον διαφθείρει, κάθε συμπεριφορά που τον απομακρύνει από τη συνάντησή του με τον Θεό, που καταδέχτηκε να γίνει αυτό που ποτέ δεν ήταν, άνθρωπος. Έγινε άνθρωπος ο Θεός, όπως εμείς, αλλά με μία μεγάλη διαφορά … δεν είχε την αμαρτία!
Ο Ματθαίος χωρίζει τις γενεές σε τρεις περιόδους με διάρκεια δεκατεσσάρων γενεών η καθεμιά . Η πρώτη περίοδος ξεκινά από τον Αβραάμ και τελειώνει στον Δαυΐδ, είναι οι χρόνοι των Πατριαρχών και Κριτών.
Η δεύτερη περίοδος αρχίζει από τον Δαυΐδ έως της μετοικεσίας Βαβυλώνος , δηλαδή οι χρόνοι των Βασιλέων μέχρι την Βαβυλώνια αιχμαλωσία.
Η τρίτη, από της μετοικεσίας Βαβυλώνος έως Χριστού. Ομολογουμένως αρκετά δύσκολες περίοδοι για τους ανθρώπους που ζούσαν μέσα στο σκοτάδι της άγνοιας, της υποταγής και της σκληρότητας.
Ήρθε όμως το Φως το Αληθινόν, που λέγεται Χριστός! Και φώτισε την οικουμένη ολάκερη με το φως της γνώσεως, λυτρώνοντας από κάθε είδους δουλείας το ανθρώπινο γένος.
Έτσι, η ανθρωπότητα αναφώνησε αυτό που έγραψε αρκετούς αιώνες αργότερα ο μεγάλος ποιητής Κωστής Παλαμάς, σε ένα από τα ποιήματά του «Ω! μέσα μου γεννιέται ένας Θεός! και το κορμί μου γίνεται ναός, δεν είναι ως πρώτα φάτνη ταπεινή· μέσα μου λάμπουν ξάστεροι ουρανοί …».
Το γεγονός της Γεννήσεως είναι πραγματικά ένας σεισμός! «Σεισμόν γης » ονομάζει τα Χριστούγεννα ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος και ο Μέγας Βασίλειος λέγει, ότι πανηγυρίζονται «τά σωτήρια τοῦ κόσμου, ἡ γενέθλιος ἡμέρα τῆς ἀνθρωπότητος, ἡ κοινή ἑορτή πάσης τῆς κτίσεως».
Με τη Γέννηση του Χριστού ο νους του ανθρώπου φωτίζεται, η καρδιά του αποκτά αμέτρητες διαστάσεις διότι χωράει πλέον τους πάντες.
Οι πάντες χωρούν μέσα σε αυτήν την καρδιά … συν – χωρούνται και αυτό επιτυγχάνεται μόνο όταν ο άνθρωπος κατανοήσει και συγχωρήσει τον αδελφό του.
«Στον Παράδεισο χωρούμε, όσοι συγχωρούμε!» όπως συχνά αναφέρει στα ωραία κηρύγματά του, με τη ρητορική του δεινότητα, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κνωσού κ. Πρόδρομος και ο Παράδεισος είναι η ευτρεπισμένη καρδιά του κάθε ανθρώπου, που φιλοξενεί ως άλλη Φάτνη τον Χριστό.
Οι μάγοι τότε του χάρισαν δώρα, πράγματα υλικά, που έχουν έναν συμβολισμό. Ο Κύριος όμως δεν ζήτησε, ούτε σήμερα επιθυμεί να του προσφέρουμε χρυσό, λίβανο και σμύρνα.
Επιθυμεί μία διάπλατη καρδιά που να χωράει τους πάντες! Μία καρδιά έτοιμη να δεχτεί το λόγο Του, έναν λόγο που απελευθερώνει από το ψέμα, τη φθορά, το θάνατο και όλες τις απέλπιδες καταστάσεις.
Επιθυμεί μία πίστη ισχυρή και αληθινή προς Εκείνον. Με αυτή την πίστη, που είναι το αληθινό φως της γνώσεως, θα φωτίσουμε το σκοτάδι του νου, της καρδιάς και της ψυχής μας και θα ανακαλύψουμε τον πραγματικό εαυτό μας.
Επιθυμεί μία σχέση απόλυτης εμπιστοσύνης με Αυτόν. Σχέση εμπιστοσύνης που να στηρίζεται στην βεβαία πίστη του ανθρώπου στη χάρη και τη δύναμή Του και που οδηγεί δια της προσευχής και της συμμετοχής στα μυστήρια της Εκκλησίας, στη σωτηρία μας.
Σήμερα η Εκκλησία μας βροντοφωνάζει ξανά τον υπέροχο ύμνο της νίκης: «Ἡ γέννησίς σου, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ τὸ φῶς τὸ τῆς γνώσεως …» με την ίδια πίστη, με την ίδια σταθερότητα, με την ίδια δίψα, με την ίδια αγάπη για την αλήθεια.
Σήμερα η Εκκλησία για μία φορά ακόμη μας διαβεβαιώνει, ότι αργά ή γρήγορα, θα οδηγηθούμε ξανά στον Χριστό «… ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων· καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβεν …». ( Ιωάν. 1, 4-5 ). Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων!
Γι’ αυτό ας παρακαλέσουμε τον Κύριο να χαρίσει το φως και τη λάμψη Του σε όλους τους ανθρώπους, ακόμη και σε εκείνους που είναι σκοτισμένοι από την αμαρτία και την πλάνη, ώστε να τους φωτίσει και να τους οδηγήσει στην αλήθεια και στην προσωπική τους σωτηρία.
Γράφει ο Αρχιμ. Δημήτριος Πολιτάκης
