Υπάρχουνε θεωρίες, που άλλη έχει σαν στόχο την αρετή, άλλη τη δικαιοσύνη, άλλη την ισότητα κλπ. Όμως, η κάθε θεωρία, η κάθε ιδεολογία ή έστω, η κάθε προσπάθεια του ανθρώπου, έχουν σαν κατάληξη την ευτυχία του και την ευημερία του. Μπορεί να δίνουν την εντύπωση πως αν επικρατήσει κάποια απ’ αυτές, οι άνθρωποι θα είναι ευτυχισμένοι είτε στο παρόν είτε στο μέλλον.
Αν, δηλαδή, λύσει ο καθείς το υπαρξιακό του πρόβλημα. Αν είχε βρει αυτό το λεγόμενο «νόημα» της ζωής. Άραγε, τότε, ο θάνατος θα ερχόταν γλυκά και χωρίς ταραχή;
Ας πούμε ότι ο άνθρωπος είχε εκπληρώσει σε μεγάλο βαθμό όλους τους σκοπούς, για τους οποίους πίστεψε πως ήρθε στην Γη, θα ήταν άραγε ευτυχισμένος;
Μα, αν γινόταν αυτό ο θάνατος δε θα τον απασχολούσε, μιας και οι πράξεις του θα τον οδηγούσαν σε παραδεισένιες μεταφυσικές γήινες κοινωνίες ή επουράνιες.
Αν δεχτούμε την Επικούρεια άποψη ότι είμαστε τυχαίοι και ότι αυτό έχει αποδειχθεί από τη σύγχρονή φυσική και από την παρέκκλιση των ατμήτων, τότε, σκοπός δεν υπάρχει.
Επομένως, εκείνο που μετρά κατά βάση δεν είναι το πρέπει αλλά το θέλω.
Όμως ο Επίκουρος δέχτηκε τους Θεούς, με το κριτήριο της αλήθειας που είναι η φανταστική επιβολή του νου. Αλλά οι Θεοί- μας λέει- ούτε δημιούργησαν τον κόσμο, ούτε επεμβαίνουν στη φύση, μήτε στις ανθρώπινες υποθέσεις. Και, επίσης, δέχτηκε τη φυσική επιλογή ως μέσο προφύλαξης και ανανέωσης του κάθε είδους.
Οπότε, μάλλον, ο σκοπός του κάθε ανθρώπου είναι ο εξωραϊσμός του ενστίκτου της επιβίωσης που, προφανώς, ηθελημένα τον θέτει για την μακάρια ζωή.
Μήπως, αυτό που λύει το υπαρξιακό μας πρόβλημα είναι οι καθημερινοί μικροσκοποί;
Άραγε, τους θέτουμε για την πρόοδο και για την ευτυχία μας ή είναι αντίδοτο προς την ιδέα του θανάτου;
Λοιπόν, η παράσταση «Υποβάτες» δίνει απαντήσεις με τα κριτήρια της αλήθειας, με τον κανόνα και με τους κήπους, όπου αναπτύσσεται η αγέλη. Δηλαδή με την εκλεπτυσμένη της μορφή, που λέγετε «ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ». Αρκείται στο πραγματικό, στο «Είναι» και όχι στο τι θέλαμε ή πως φανταζόμαστε το «Είναι». Αρκείται σε μία ρεαλιστική αντιμετώπιση της ζωής με φρόνηση, σ’ όλες τις μορφές της, είτε καθημερινότητα λέγεται αυτό, είτε τέχνη, είτε κοινωνία, και όχι στο φανταστικό ή το εξωπραγματικό ούτε στην εξαναγκαστική αθωότητα που θέλουν να επιβάλουν θεσμοί ή η οποιαδήποτε ολιγαρχία.
Δυνατές απορίες- απαντήσεις – προκλήσεις για να δείτε την εξαιρετική παράσταση.
Η Ελένη Δημοπούλου , η Ελένη Ευθυμίου και η Ομάδα δραματοποιούν τα υπαρξιακά ζητήματα, την ιδέα του θανάτου, τη δράση του υποσυνείδητου στα όνειρα, το ένστικτο της επιβίωσης, τη ζωή στη φωτεινή και σκοτεινή της πλευρά και παρουσιάζουν ένα άψογα συντονισμένο πλήθος καλλιτεχνών στη σκηνή, που ερμηνεύουν τη «συμπερίληψη», διδάσκουν την ισότητα, συγκινούν με το δικαίωμα στη ζήση, ακέραιων ή όχι, συνανθρώπων μας.
Η ομάδα «Εν Δυνάμει», μετά από πολλά χρόνια εμπειρίας πάνω στη δημιουργία παραστάσεων που έχουν τη δύναμη να μετατρέπουν το προσωπικό σε συλλογικό, επιλέγει για ακόμη μία φορά να θέσει ερωτήματα που συνήθως αποφεύγουμε. Σ’ αυτή τη χρονική περίοδο της ακραίας εξατομίκευσης, που η ζωή παίρνει συνεχώς παράταση, που συντελούνται ριζικές αλλαγές στην ιδέα του θανάτου, που επηρεάζουν ακόμα και την ίδια τη δομή της κοινωνίας, σκύβουμε επάνω από το τρίπτυχο θάνατος-ύπνος-όνειρα, όχι για να βρούμε σωστές απαντήσεις, αλλά για να αφεθούμε στο άγνωστο και στον συνειρμό, να απενοχοποιήσουμε τον φόβο και ενώνοντας τον με τα όνειρα και τις μύχιες σκέψεις μας να επιστρέψουμε τον θάνατο στην αναγκαία θέση του: μέσα στη ζωή.
Η υποκριτική των ηθοποιών – στελεχών της ομάδας είναι ένα από τα πιο ιδιοφυή σχόλια στη συμπεριφορά του σύγχρονου Έλληνα. Ο τρόπος που ακουμπάνε το έργο, η επί τούτου απόσταση που διακρίνεται από τον ίδιο τους τον λόγο, δημιουργούν μια σειρά από υπέροχους ρόλους στη σκηνή που, με απλό αλλά καθηλωτικό τρόπο, σχετικοποιούν τα πάντα, ενώνοντας το πρόσωπο και το σώμα με το συναίσθημα και ξεχωρίζοντας το αίσθημα από την έκφρασή του, το υποκείμενο από το ρήμα του, το εγώ από τον εαυτό του. Αυτό που αποκάλυψε ο αποδομητικός λόγος του αιώνα μας, η ομάδα «Εν δυνάμει» το φέρει στις χορδές της ελεύθερης φωνής της: «κάποιες αμαρτίες είναι αμαρτία να μην τις κάνεις!»
Βεβαίως, η «Εν δυνάμει» έχει παίξει κι άλλα κείμενα επί Σκηνής. Το ταλέντο και η υπομονετική καθοδήγηση μπορεί και ορθώνει ανθρώπινα πλάσματα – σημαντικές οντότητες στο θέατρο. Γιατί το περιεχόμενο των κειμένων είναι η ίδια η εσωτερική της δύναμη κι ας έχει αντιφάσεις . Εννοεί και υπαινίσσεται. Λέει και δείχνει. Είναι ακέραιη και δεν είναι. Η ομάδα παίζει στο μεταίχμιο της οντολογίας.
Σχεδόν κάθε ηθοποιός είναι ένα αθώο πλάσμα, παγιδευμένο στη θέληση της φύσης, στο παραλήρημα μιας γελοίας παραξενιάς, που προσπαθεί και καταφέρνει να απελευθερωθεί. Ενεργούμενο του κειμένου της Ελένης Ευθυμίου και της ομάδας.
Άνθρωποι της διπλανής πόρτας, σε μπεκετικούς ρόλους, με ή χωρίς κείμενο. Μια διαρρηγμένη βούληση, ένας πολιτισμός που βολοδέρνει σε μια συνθήκη που ενώνει βουνό και θάλασσα και καταφέρνει να πείσει ότι τέτοιου εύρους πλάσματα δε χρεώνονται με τους συνήθεις καλλιτεχνικούς ισολογισμούς. Τέτοιας ποιότητας ταλέντα δεν περνάνε από ζύγι και υποδεκάμετρο. Γιατί η ζωή ούτε ζυγίζεται ούτε μετριέται, η δε καθημερινότητα είναι γεμάτη ανατροπές και συμβάσεις.
Η ομάδα «Εν Δυνάμει» είναι μια ομάδα νέων καλλιτεχνών με και χωρίς αναπηρία. Ιδρύθηκε από την Ελένη Δημοπούλου και την Μαρία Ιωαννίδου το 2008 στη Θεσσαλονίκη, με σκοπό να στηρίξει και να διευκολύνει τα μέλη της να ενταχθούν ισότιμα στο κοινωνικό σύνολο. Όλες οι δράσεις της ομάδας αναπτύσσονται όχι με βάση τη διαφορετικότητα, αλλά λαμβάνοντας υπόψη τις εσωτερικές και εξωτερικές ανάγκες, καθώς και τις προδιαθέσεις, κλίσεις και τα ενδιαφέροντα όλων ανεξαίρετα των μελών της ομάδας.
Πρόκειται για ένα υπαρξιακό μελόδραμα περιέχον έξοχα χορικά – ιντερμέδια, μια παράβαση, θα έλεγα, αρχαίας τραγωδίας με τη μορφή διδακτικής παράστασης.
Τόσο η Ευαγγελία Κιρκινέ με τα εμπνευσμένα, σκληρά, ρεαλιστικά σκηνικά, απλωμένα σ’ όλη τη σκηνή, να παριστάνουν κρεβάτια ονείρου, κρεβάτια έρωτα, γέννησης, ζωής, πόνου, θανάτου και τα κοστούμια τής καθημερινότητας, όσο και η μουσική της Ευθυμίου, που επωμίζεται τη δραματουργία και τη σκηνοθεσία, δημιουργούν ένα σύμπαν οικείο, τόσο κοντινό μας, που είναι σχεδόν απάνθρωπο να το αγνοούμε. Εξαιρετικές σκηνές δράσης εναλλάσσονται με άλλες, εικαστικές, σαν πίνακες του Γιώργου Βακιρτζή (1923 -1988), τυλιγμένους στους φωτισμούς του Richard Anthony.
Οι ερμηνείες όλων ανεξαιρέτως των μελών της ομάδας, καθηλωτικές. Πολλά μπράβο σε όλους και πολλούς επαίνους στους συντελεστές αυτού του υπερθεάματος.
Έχοντας σαν κύριο εργαλείο την έρευνα νέων μεθόδων επικοινωνίας, η ομάδα οργανώνει και παράγει ολοκληρωμένες καλλιτεχνικές προτάσεις στον χώρο των εικαστικών, του θεάτρου, της μουσικής και των οπτικών τεχνών. Βρίσκεται σε μόνιμη συνεργασία με καταξιωμένους καλλιτέχνες από διαφορετικά πεδία της τέχνης και συμμετέχει ενεργά σε εκδηλώσεις και φεστιβάλ της Ελλάδας και του εξωτερικού.
Καλλιτεχνική διευθύντρια της ομάδας «Εν Δυνάμει» είναι η Ελένη Δημοπούλου. Η έδρα της ομάδας είναι στη Θεσσαλονίκη.
Συντελεστές
Ιδέα – Καλλιτεχνική διεύθυνση: Ελένη Δημοπούλου
Σκηνοθεσία: Ελένη Ευθυμίου
Έρευνα – Συγγραφή κειμένου: Ελένη Ευθυμίου & Ομάδα «Εν δυνάμει»
Δραματουργία: Ελένη Ευθυμίου
Μουσική: Ελένη Ευθυμίου
Σκηνικά – Κοστούμια: Ευαγγελία Κιρκινέ
Χορογραφία – διδασκαλία κίνησης: Τάσος Παπαδόπουλος
Σχεδιασμός φωτισμών: Richard Anthony
Συνεργάτιδα μουσικός – Σχεδιασμός Ήχου: Σοφία Καμαγιάννη
Φωνητική διδασκαλία: Έλενα Μουδίρη Χασιώτου
Συνεργάτης σκηνογράφος: RichardAnthony
Βοηθός στη δραματουργία: Γιώτα Κουϊτζόγλου
Βοηθός σκηνοθέτη: Θέμης Θεοχάρογλου
Βοηθός σκηνογράφου – ενδυματολόγου: Έλλη Ναλμπάντη
Βοηθός φωτιστή: Χρήστος Σιούμης
Ηχολήπτης: Γιώργος Χαριζάνης
Συντονισμός και οργάνωση ομάδας Εν δυνάμει: Παναγιώτης Ματζίρης, Θεοχάρης Μπαϊρακταρίδης
Βοηθοί σκηνοθέτη στον πρώτο σχεδιασμό της παράστασης: Γιώτα Κουϊτζόγλου, Γιώργος-Ζήσης Μπιλιώνης
Κατασκευή σκηνικών: Παναγιώτης Μακρής, RichardAnthony
Κατασκευή μάσκας: Μάρθα Φωκά
Βίντεο promotrailer: Ορέστης Ψωμόπουλος
Βίντεο promotrailer Μοντάζ: Δημήτρης Ζάχος
Φωτογραφίες: Σταυρούλα Ντολοπούλου
Υπεύθυνος Επικοινωνίας & Δημοσίων Σχέσεων ομάδας «Εν Δυνάμει»: Απόστολος Λιάπης
Περιλαμβάνονται σκηνές γυμνού. Υποχρεωτική η συνοδεία ενήλικα για άτομα ηλικίας κάτω των 14 ετών.
Η ομάδα «Εν Δυνάμει» ευχαριστεί το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος για την συνεργασία την υποστήριξη και την ΔΕΘ – HELEXPO για την πολύτιμη βοήθειά της.
Η παράσταση έχει επιχορηγηθεί από το ΥΠ.ΠΟ.Α.
Παραγωγή: Ομάδα Εν δυνάμει
Οργάνωση παραγωγής: Απόστολος Λιάπης
ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ
