Κάλλιο αργά, παρά …ποτέ (Μέρος Ι)

Toυ Χρήστου Νέδου

Ποτέ δεν είναι αργά για να ξεκινήσεις κάτι. Ακόμα και αν αυτό λέγεται ανεκπλήρωτο όνειρο, κρυφό απωθημένο ή –στην προκειμένη- χόμπι που πίστευες ότι θα ήσουν καλός, αλλά ποτέ δεν το προσπάθησες αρκετά.

Μάικλ Τζόρνταν
Ο 6 φορές παγκόσμιος πρωταθλητής με τους Σικάγο Μπούλς, ο άνθρωπος που συνδέθηκε το όνομα του με το άθλημα του μπάσκετ, δεν δίστασε να δοκιμάσει την τύχη του και στο μπέιζμπολ. Η δολοφονία του πατέρα του τον Ιούλιο του 1993, τον οδήγησε στην απόφαση να αποσυρθεί από την ενεργό δράση. «Δεν έχω να δείξω κάτι παραπάνω», ήταν η δήλωσή του. Τον Φεβρουάριο του 1994 υπέγραψε συμβόλαιο με τους Σικάγο Γουάιτ Σοξ, αλλά ποτέ δεν κατάφερε να αγωνισθεί στο MLB και περιορίστηκε στην θυγατρική Λίγκα των νεαρών παικτών. Έκανε ντεμπούτο με τους Μπίρμιγχαμ Μπάρονς στις 8 Απριλίου 1994, ενώ αγωνίστηκε για λίγο και στους Σκοτσντέιλ Σκόρπιονς χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Στην συνέχεια επέστρεψε στα παρκέ, με την θρυλική φράση «I’m back.», κατακτώντας 3 σερί πρωταθλήματα. Μάλιστα, για το πέρασμα του Jordan από το μπέιζμπολ, ο Will Smith θέλησε να γίνει παραγωγός ταινίας με τίτλο Prospect, η οποία ωστόσο δεν έχει γυριστεί ακόμα, παρότι το σενάριο υπάρχει.

Σάντι Κανιθάρες
Προϊόν των ακαδημιών της Ρεάλ Μαδρίτης (Καστίγια), με θητεία τόσο στην ανδρική ομάδα όσο και στις Θέλτα και Βαλένθια στην οποία και μεγαλούργησε, πανηγυρίζοντας 2 πρωταθλήματα, 2 κύπελλα, 1 κύπελλο UEFA αλλά και 2 παρουσίες σε τελικούς Champions League. Ενώ, έμεινε στην ιστορία για την ατυχία του όταν κατά την προετοιμασία για το Μουντιάλ του 2002, στο ξενοδοχείο της Ισπανίας, ένα μπουκάλι after shave έπεσε και έσπασε, με ένα κομμάτι γυαλί να καρφώνεται στο πόδι του. Ο Κανιθάρες μπήκε στο χειρουργείο και φυσικά έχασε το Παγκόσμιο Κύπελλο στο οποίο θα έπαιζε βασικός. Στα 38 του κρέμασε τα ποδοσφαιρικά παπούτσια του και αποφάσισε να ασχοληθεί ημι – επαγγελματικά με αγώνες ταχύτητας ως οδηγός.

Πάολο Μαλντίνι
Ένας από τους κορυφαίους Ιταλούς αμυντικούς αλλά και παγκοσμίως. Διετέλεσε εμβληματικός αρχηγός της Μίλαν, την φανέλα της οποίας φόρεσε για 24 χρόνια. Στο παλμαρέ του έχει μεταξύ άλλων, 7 πρωταθλήματα Ιταλίας, 5 κατακτήσεις Πρωταθλητριών/Champions League, ενώ ήταν φιναλίστ με την εθνική ομάδα της χώρας του στους τελικούς Μουντιάλ (1994) και EURO (2000). Επίσης, είναι ο παίκτης με τις περισσότερες συμμετοχές στη Serie A (647) και στα κύπελλα Ευρώπης (175), ενώ είναι και ο σκόρερ του γρηγορότερου γκολ σε τελικό Champions League (στα 50΄΄ απέναντι στην Λίβερπουλ το 2005). Κι όμως δεν φοβήθηκε να δοκιμάσει την τύχη του –μετά την απόσυρσή του από τα ποδοσφαιρικά γήπεδα- στο Τένις! Έστω και για σύντομο χρονικό διάστημα. Προσκλήθηκε (μέσω wild card) για το Aspria Tennis Cup του Μιλάνου, στο διπλό (παίζοντας μαζί με τον προπονητή του) αλλά δε μπόρεσε να διακριθεί. Αυτό ήταν και το τελευταίο μεγάλο του τουρνουά. «Παίζω μία φορά την εβδομάδα, έρχομαι από άλλο άθλημα, έχω σωματικά προβλήματα με τα γόνατά μου και μια σειρά περιορισμών λόγω της αναπόφευκτης φθοράς που προκαλείται από το ποδόσφαιρο. Επίσης, δεν έχω πολύ χρόνο διαθέσιμο» ήταν χαρακτηριστικά τα λόγια του.

Γκάμπριελ Μπατιστούτα
Ο ποδοσφαιριστής που άφησε ανεξίτηλο το σημάδι του τόσο στο ιταλικό, όσο και στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα. Είχε όλα τα συστατικά ενός δεινού «εκτελεστή» των γηπέδων, γι’ αυτό και έμεινε στην ιστορία ως ένας εκ των κορυφαίων επιθετικών της εποχής του. Το όνομα του ταυτίστηκε με την φανέλα της Φιορεντίνα, για την οποία αγωνίστηκε 11 σεζόν, πετυχαίνοντας 203 τέρματα. Ο «Μπατιγκολ» -όπως ήταν το προσωνύμιό του- δεν σταμάτησε να σκοράρει ακόμη και μετά το αντίο του από τα ποδοσφαιρικά γήπεδα, συνεχίζοντας στο… πόλο με άλογα, ως μέλος της Μπόκα Τζούνιορς.