Τα εμπόδια με τα οποία έρχονται αντιμέτωποι οι άνθρωποι με κάποια μορφή αναπηρίας είναι πολλά, όπως και οι λύσεις, αλλά η κοινωνία και η πολιτεία εθελοτυφλούν.
Τα άτομα με αναπηρία στην Ελλάδα αντιμετωπίζουν καθημερινώς έναν γολγοθά. Περίπου δυόμισι εκατομμύρια άτομα στην Ελλάδα -το ένα τέταρτο (24%) του πληθυσμού- έχουν κάποια μορφή αναπηρίας. Η μετακίνηση και συμμετοχή τους σε κοινωνικές δραστηριότητες παρεμποδίζονται συχνά από έλλειψη υποδομών και ρατσιστικές συμπεριφορές από την κοινωνία.
Συγκεκριμένα, η προσβασιμότητα σε μέσα μεταφοράς είναι μηδενική, καθώς δεν πληρούν τις προυποθέσεις για χρήση τους από τα άτομα αυτά. Επιπλέον οι ράμπες αναπήρων στα πεζοδρόμια είναι ελάχιστες, όπως και οι διάδρομοι για άτομα με προβλήματα όρασης. Η στάθμευση ΙΧ σε ράμπες ή σε θέσεις στάθμευσης για ΑμεΑ, δυσκολεύουν ακόμη πιο πολύ την ζώη αυτών των ανθρώπων.
Επίσης, ένα μεγάλο ποσοστό ατόμων με κινητικά προβλήματα, δηλώνει ότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε βιοτικές και προσωπικές του ανάγκες (μπάνιο,φαγητό,ψώνια,ντύσιμο κ.α.), κυρίως από την έλλειψη επιδομάτων από το κράτος.
Βέβαια σε όλα αυτά τα προβλήματα που αναφέραμε υπάρχουν και λύσεις, που ξεκινούν και καταλήγουν στην παιδεία, όπως μας τόνισε και η Χριστιάνα Μητσικούδη ως ένα άτομο με κινητικά προβλήματα.
Η Χριστιάνα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη. Είναι απόφοιτη του τμήματος Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας, του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος σε όλα τα είδη των Μεσων Μαζικής Ενημέρωσης τηλεόραση,ραδιόφωνο,εφημερίδα,διαδίκτυο).
Παρουσίαζε την ενημερωτική εκμπομπη με τίτλο ”Ριζική Ματιά” στο κανάλι Εγνατία με θέμα τα άτομα με αναπηρία. Επίσης εργάστηκε στο ραδιοφωνικό σταθμό ΑΝΤ1 FM ως μέλος της συντακτικής ομάδας, αρθογράφησε στην Εφημερίδα Αυριανή Μακεδονίας Θράκης , σχετικά με θέματα υγείας. Σ
Συμπρωταγωνίστησε σε ταινίες και ντοκιμαντέρ: ”Τα εμπόδια του μυαλού”,” Η ζωή δεν περιμένει”,” Τρεις μέρες μία ζωή” και στο ντοκιμαντέρ ”ΧΡΙΣΤΕΑ”. Παράλληλα έχει γράψει και δύο παιδίκα παραμυθία:” Το θαύμα των σκύλων”, ” Τσακισμένα φτερουγίσματα” και ένα μυθιστόρημα με τίτλο ” Δοξα και Συνείδηση”. Τα τελευταία χρόνια συνεργάζεται με το σάιτ Time For Good News.
Η Χριστίανα Μητσικούδη όπως καταλάβατε είναι μία πολυτάλαντη γυναίκα και το δικαίωμα της στην ζωή το διεκδικεί επί ίσοις όροις.
Είχα την ευκαιρία και την τύχη να μιλήσω μαζί της και να μου απαντήσει στα ερωτήματα που πρέπει να απασχολούν την κοινωνία.
Ποια προβλήματα αντιμετωπίζουν τα άτομα με κινητική αναπηρία στην καθημερινοτητά τους;
Στην περιοχή της Άνω Τούμπας όπου μένω υπάρχουν ράμπες, μετά και από δική μου εισήγηση.
Η περιοχή είναι προσβάσιμη , υπάρχουν βέβαια κομμάτια που μπορούν να βελτιωθούν ακόμη. Στο κέντρο όμως δεν υπάρχουν ράμπες, ούτε στα πεζοδρόμια ούτε στα περισσότερα μαγαζιά. Σε κάποια καταστήματα όπως προανέφερα υπάρχει πρόβλημα, αλλά το πρόβλημα είναι δικό τους όχι δικό μου. Αυτοί είναι υποχρεωμένοι να έχουν ράμπες στα μαγαζιά τους, δεν θα στερηθώ εγώ τον καφέ μου ή το κουρεμά μου επειδή δεν έχουν ράμπες.
Θα σου αναφέρω ένα παράδειγμα:” Είχαμε πάει με μια συναδελφό μου για κάφε σε ένα μαγαζί εδώ στην Τούμπα, η καφετέρια δεν είχε ράμπα για να ανέβω. Ο ιδιοκτήτης ήταν πρόθυμος να βοηθήσει αλλά δεν ήξερε τον τρόπο. Του λέω:” έχεις σχάρα ψησίματος;”. Μου απαντάει: ” Ναι”. Την έφερε και την τοποθέτησε στα σκαλιά ώστε να ανέβω με το ηλεκτρικό καρότσι που είχα τότε, έτσι και έγινε τελικά και ανέβηκα και ήπια τον καφέ μου.
Τρόπος υπάρχει αρκεί να υπάρχει θέληση και από τα μαγαζιά αλλά και από τα άτομα με αναπηρια.
Υπάρχουν υποδομές στην Ελλάδα για τα άτομα με αναπηρία;
Για να υπάρξουν δομές πρέπει να διεκδικήσεις, πρέπει να φωνάξεις και να επιμένεις. Είχα 7 χρόνια να κάνω μπάνιο στην θάλασσα λόγω έλλειψης υποδομών. Όταν μπήκαν τα χειροκίνητα παγκάκια χάρηκα πολύ. Μερικά έσπασαν επειδή κάποια παιδιά τα πέρασαν για παιχνίδι, αλλά δεν ευθύνονται τα παιδιά, αλλά οι γονείς. Γι’ αυτό έχουν μεγάλη ευθύνη οι γονείς και οι δάσκαλοι, από μικρές ηλικίες να μαθαίνουν στα παιδιά να σέβονται.
Δομές υπάρχουν από το κράτος ώστε να στηρίξουν μια οικογένεια με ένα νεογέννητο παιδί με αναπηρία;
Όχι δεν υπάρχουν δομές για να βοηθήσουν μια οικογένεια. Η δική μου αναπηρία προήλθε από ιατρικό λάθος καθώς η γεννησή μου έπρεπε να γίνει με καισαρική και δεν έγινε, και αντί να με μεταφέρουν με ασθενοφόρο στην παιδιατρική κλινική, με μετέφεραν με το αυτοκίνητο του πατέρα μου σε μη αποστειρωμένο περιβάλλον.
Τα λάθη είναι ανθρώπινα και ως ένα βαθμό τον έχω συγχωρέσει τον γιατρό. Τότε έπρεπε ένας ψυχολόγος ή ένας κοινωνικός λειτουργός εκπαιδευμένος πάνω στα θέματα των ΑμεΑ να συμβουλέψει την μητέρα μου και να την βοηθήσει να ανταπεξέλθει σε αυτήν την δύσκολη κατάσταση που ζούσε. Ξέρεις τότε της είπαν με νόημα “θα έχεις ένα προβληματικό παιδί”. Ωραία αντιμετώπιση από επιστήμονες, ωραία παιδεία. Γι’ αυτό επιμένω πως όλα και ξεκινούν και καταλήγουν στην παιδεία.
Τι αντιμετώπιση έχεις δεχθεί από το κοινωνικό σου περιβάλλον και πως την διαχειρίστηκες;
Έχω να σου διηγηθώ μια ιστορία και μέσω αυτής θα σου απαντήσω στη ερωτησή σου: ”Αγαπάω πολύ τα μπουζούκια, τις βόλτες, τους ανθρώπους και την επικοινωνία.Είχαμε κλείσει εισιτήρια μέσω ίντερνετ σε μια μουσική σκηνή, εγώ μαζί με κάποιους φίλους μου όπου ήταν και αυτοί άτομα με αναπηρία. Όταν κλείσαμε τα εισίτήρια, ενημερώσαμε το μαγαζί οτι είμαστε δέκα άτομα με αναπηρία και μας απάντησαν ότι δεν υπάρχει κάποιο πρόβλημα.
Καθώς φτάσαμε στο μαγαζί μας είπαν ότι δεν μπορούμε να μπούμε γιατί είχαν μαθητές από σχολείο. Τους απάντησα: ”ξέρατε ότι θα έρθουμε σήμερα, είχαμε αφήσει όλα τα απαραίτητα στοιχεία ώστε επικοινωνήσετε μαζί μας.”
”Φώναξε τον υπευθυνό σου” τους απάντησα. Έρχεται ο υπεύθυνος και του λέω: ” αφού δεν μπορούμε να περάσουμε για τους λόγους που μας είπαν οι συναδελφοί σας, σας καλώ να έρθετε όλοι την Δευτέρα στη ραδιοφωνική εκπομπή όπου είμαι μέλος της δημοσιογραφικής ομάδας να δηλώσετε την θέση σας. Αν τολμάς εγώ φεύγω και σας περιμένω την Δευτέρα στην εκπομπή”. Τότε ο υπεύθυνος μίλησε με έντονο ύφος στους συναδέλφους του και τους είπε κατηγορηματικά ”έπρεπε να με είχατε ενημερώσει”. Για πότε μας έβαλαν μέσα και μας έκαναν και έκπτωση…
Οπότε τους απαντάω δεν διεκδικώ κάτι που δεν θα διεκδικούσε οποιοσδήποτε άλλος άνθρωπος, δεν μας βάζετε μέσα τσάμπα έχουμε προπληρώσει τα εισιτήρια μας. Το συμπέρασμα από αυτήν την ιστορία είναι ότι κάθε άνθρωπος πρέπει να διεκδικεί τα δικαιώματά του , πάντα με σεβασμό όμως.
Με αφορμή την παραπάνω ιστορία και ως δημοσιογράφος που είσαι. Γιατί πιστεύεις οτι τα μέσα δεν προβάλουν θέματα με ΑμεΑ;
Όταν ο ανάπηρος δεν βγαίνει, δεν έχει life style, δεν καταναλώνει γιατί να βοηθήσουν δεν έχουν κάτι να πάρουν από αυτά τα άτομα. Στο εξωτερικό υπάρχουν μοντέλα με αναπηρία και γίνονται πολλές επιδείξεις κάθε χρόνο, στη Ελλάδα πραγματοποιείται μόλις μία στον Βόλο. Άρα τα μέσα δεν βοηθούν ή δεν προβάλουν τα ΑμεΑ γιατί δεν έχουν κάτι να κερδίσουν, γιατί δεν τους θεωρούν ”σωστούς” καταναλωτές.
Το συμπέρασμα που βγάζει όποιος διαβάσει αυτήν την μοναδική συνέντευξη της Χριστιάνας Μητσικούδη, είναι η δύναμη του ανθρώπου να ζήσει και να εξελιχθεί όποια ”τείχη” και να αναδυθούν μπροστά του.
Τέλος θα έπρεπε όλοι να σκεφτούμε πως οι άνθρωποι με αναπηρία πέρα από τα προβλήματα της καθημερινότητας που αντιμετωπίζουμε και εμείς εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, έχουν πολλά περισσότερα που προκαλεί η αναπηρία τους.
Η φράση που μου τόνισε η Χριστιάνα από την αρχή της συνέντευξης μέχρι το τέλος της είναι:
”Όλα ξεκινάνε και καταλήγουν στην παιδεία”.
