Ο εκκλησιαστικός ιστορικός Σωζομενός (400-450μ.Χ.), αναφέρει για τον Άγιο Σπυρίδωνα επίσκοπο Τριμυθούντος της Κύπρου τα εξής:
Ήταν Μεγάλη Τεσσαρακοστή όταν ένα βράδυ χτύπησε την πόρτα του ένας άγνωστος οδοιπόρος. Ο Άγιος τον υποδέχτηκε με προθυμία, του πρόσφερε τα της φιλοξενίας και έδωσε εντολή στην κόρη του Ειρήνη να ετοιμάσει δείπνο.
Εκείνη κοντοστάθηκε, τον πήρε παράμερα και του ψιθύρισε.
– Δεν έχουμε τίποτα, μόνο λίγο ψωμί και ένα κομμάτι κρέας καπνιστό.
– Βάλε και τα δύο στο τραπέζι, της είπε. Και…άκουσε, βάλε και σε μένα.
Ξενίστηκε η θυγατέρα του Αγίου πού ήξερε πόσο αυστηρός νηστευτής ήταν αλλά εκείνος της εξήγησε: «Aν δώσω μόνο στον ξένο κι εγώ δεν
φάω, θα δείξω υπεροχή πως εγώ είμαι τάχα άγιος, ενώ εκείνος είναι αμαρτωλός».
Ο ξένος σαν είδε το κρέας, αρνήθηκε να φάει λέγοντας:
– Συγχώρεσέ με, αλλά νηστεύω. Είμαι χριστιανός.
– Ναι παιδί μου, κι εγώ νηστεύω, διότι και εγώ είμαι χριστιανός. Μα μια και δεν έχουμε τίποτε άλλο και εσύ πρέπει να φας για να τονωθείς ύστερα από την τόση οδοιπορία, θα φας από αυτό που βρίσκεται.
Να! Εγώ καταλύω πρώτος τη νηστεία. Φάε παιδί μου να τονωθείς.
Και ο άγιος για να ενθαρρύνει τον ξένο, έφαγε πρώτος λέγοντάς του: «Πάντα καθαρά τοις καθαροίς, ο θείος απεφήνατο Λόγος». Την άλλη μέρα, συνέχισε και πάλι τη νηστεία του.
Από το βιβλίο «ΕΠΙ ΤΟ ΑΡΟΤΡΟΝ» Αρχιμ. Χρυσοστόμου Παπαδάκη
