Για το Σάββατο 15 Οκτωβρίου είναι προγραμματισμένη η παρουσίαση της νέας ποιητικής συλλογής της βραβευμένης από την Ακαδημία Αθηνών, Χρύσας Κοντογεωργοπούλου, που φέρει τον τίτλο «Αγρώστις» και κυκλοφορεί από τις «Εκδόσεις 24γράμματα».
Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στις 17:30 και σε αυτή θα μιλήσουν για το βιβλίο η ποιήτρια Μαρία Κουλούρη και η συγγραφέας Τζούλια Γκανάσου, ενώ ποιήματα θα απαγγείλει ο ηθοποιός Χάρης Ασημακόπουλος και θα προλογίσει ο ποιητής-νεοελληνιστής Ηλίας Στόφυλας.
Το νέο αυτό βιβλίο αποτελεί την πέμπτη ποιητική συλλογή της βραβευμένης από την Ακαδημία Αθηνών Χρύσας Κοντογεωργοπούλου (Μαγκλίνη) και αποτελείται από αρκετές υποσυλλογές, σε μια ενιαία-θα μπορούσε να πει κάποιος-σύνθεση, που διατηρεί ωστόσο την αυτοτέλειά της, και ίσως, μια «συνέχεια» της βραβευμένης συλλογής «Λύπη ένα Φτερό» (Εκδ. 24 Γράμματα). Πρόκειται για μια ωδή με στάχυα, μια σιτ-ω-δία (με το λεκτικό παιχνίδι σιτοδεία-σιτωδία), που ουσιαστικά αναφέρεται στο ανθρώπινο δράμα. Με μεικτή τεχνική (οπτικό ποίημα, ποιητικό πεζογράφημα, έμμετρο και ελεύθερο στίχο αλλά και χαϊκού), η ποιήτρια «τραγουδά με στάχυα» τα αιώνια ερωτήματα της ύπαρξης: την προδοσία, τη ματαίωση αλλά και την ελπίδα.
Με αφορμή την παρουσίαση της «Αγρώστις», η κ. Χρύσα Κοντογεωργοπούλου μίλησε στο thesspress.gr για τη νέα της ποιητική συλλογή.
• Τι σημαίνει η λέξη «Αγρώστις» και πώς την επιλέξατε για τίτλο της τελευταίας σας συλλογής;
Η «μαγική» αυτή αρχαία λέξη σημαίνει «αυτή που ζει στο αγρούς» ή που περνά ώρες στους αγρούς, αλλά σημαίνει επίσης και την αγρότισσα…. Το αντίστοιχο αρσενικό γράφεται με η στην κατάληξη. Επειδή θεωρώ πως οι λέξεις είναι το «οπλοστάσιο φωτός» του ποιητή, επέλεξα αυτή τη λέξη για το φως, το χρώμα και τις μυρωδιές της: αγροί με στάχυα, μια καλοκαιρινή μπόρα που νοτίζει τη γη…
• Το βιβλίο αυτό αποτελείται από μία σύνθεση διάφορων τεχνικών όπως π.χ. οπτικό ποίημα, έμμετρο, χαϊκού κ.α. Πόσο καιρό σας πήρε μέχρι να ετοιμάσετε τη συλλογή αυτών των ποιημάτων;
Την είχα στο νου μου σχεδόν αμέσως μετά την έκδοση του προηγούμενου βιβλίου μου…για να λάβει «σάρκα και οστά», χρειάστηκε κάποιο διάστημα που δεν ήταν όμως «πυκνό», δηλαδή δεν έγραφα κάθε μέρα, εκτός από τον τελευταίο μήνα που είχα πολλή δουλειά… για να σας απαντήσω επακριβώς-αν τελικά αυτό έχει κάποια σημασία- grosso modo, θα πω έναν χρόνο περίπου. Ασφαλώς κάποια από τα ποιήματα, κυρίως της υποσυλλογής “ Esprits dansants”, ήταν πολύ παλαιότερα, με αρκετές ολοκαίνουργιες επεμβάσεις…
• Διαβάζοντας τη νέα ποιητική συλλογή σας, έχω την εντύπωση ότι έχετε επηρεαστεί και από την εκκλησιαστική παράδοση. Τι ρόλο παίζει αυτή στο έργο σας, αλλά και στη ζωή σας;
Είναι λογικό, είμαι βυζαντινολόγος αφ’ ενός, αφ’ ετέρου είμαι ένας άνθρωπος που πιστεύει… που προσπαθεί τέλος πάντων, για να μην ακουστώ επηρμένη…τί ρόλο; Ο Οδυσσέας Ελύτης, βασίζει την μορφή και μεγάλο μέρος του περιεχομένου στην παράδοση της ορθόδοξης υμνολογίας στο «Άξιον Εστί»…το ίδιο έπραξα κι εγώ, που αγαπώ την υπέροχη υμνολογία της Εκκλησίας αλλά και τον Ελύτη…βεβαίως, επειδή οι εποχές αλλάζουν, ενέταξα φράσεις, στίχους ή, αν θέλετε, όλα αυτά τα «πείραξα» κάποιες φορές, στο μέτρο του επιτρεπτού, σε μια μοντέρνα άποψη που ένιωσα ότι όμορφα εντάχθηκε στο κείμενο…π.χ. Αγρός ην και εις αγρόν απελεύση, κατά το «χους ην κ.λπ.
Όσον αφορά το ρόλο της στη ζωή μου, απάντησα ήδη ότι είμαι ένα πιστό άτομο που εμπνέομαι απ’ όλο αυτό…συνακολούθως, όσον αφορά την ουσία, έχω δει στον ίδιο μου τον εαυτό την πραγμάτωση της θείας οικονομίας, να ανοίγουν πόρτες που ανθρώπινο χέρι δεν τις άνοιξε, ενώ μπορούσε…σε πολλές περιπτώσεις..προσπαθώ ν΄ αφουγκραστώ τον ψίθυρο του θείου..όπως έλεγε ο Ταρκόφσκι μέσω ενός κινηματογραφικού ήρωά του που απάντησε σε κάποιον που παραπονιόταν ότι ο Θεός απουσιάζει από τη ζωή του, μέσω μιας επικοινωνίας του πρώτου με τον Θεό, Εκείνος του είπε «του μιλάω, αλλά αυτός δε με ακούει»…
Που συναντιούνται τα στάχυα με την προδοσία, τη ματαίωση και την ελπίδα;
Τα στάχυα πουθενά-εκτός ίσως ως μέρος της κακοποιημένης από τον άνθρωπο Φύσης-, εμείς όμως πολύ συχνά, δυστυχώς κι ευτυχώς μπορώ να πω…εκείνο που συμβαίνει, είναι απλώς ότι σε μια υποσυλλογή του βιβλίου, στον Αγρό του Αίματος-και πάλι τίτλος επί δανείω από την ορθόδοξη παράδοση- ασχολούμαι ιδιαιτέρως με τα θέματα αυτά…
• Στα ποιήματα σας, αντλείτε έμπνευση από καταστάσεις κυρίως σχετικές με τον κύκλο της ζωής στη φύση. Τι εκφράζει το βιβλίο αυτό από το δικό σας ταξίδι πάνω σε αυτό τον κόσμο και τον κύκλο στον οποίο βρίσκεστε;
Είμαστε μέσα σε αυτό τον κύκλο, είμαστε παιδιά της γης και τ’ ουρανού, τον οποίο ουρανό έχουμε ως στόχο μακρόπνοο…άρα , όπως έγραφε και ο μεγάλος Ζαν Ζακ Ρουσό, «ο άνθρωπος μόνο στη φύση μπορεί να βρει τον εαυτό του»…κι εγώ λοιπόν, γιατί ν’ αποτελώ εξαίρεση; Νιώθω ότι είμαι σε μια καλή στιγμή ωριμότητας σε μια ηλικία που τη λες ακόμα σχετικά νέα, την οποία και πρέπει να «επιμηκύνω» όσο γίνεται..γιατί μετά, ασφαλώς ακολουθεί η σήψη…νομίζω είναι καλό να κρατάμε αυτή την ισορροπία, να μην …παραωριμάσουμε, αυτό είναι το δύσκολο και το ευκτέο παράλληλα…χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια ότι δεν έχω και στιγμές ..απείρου κάλλους ανωριμότητας…εκ των διαφερόντων καλλίστην αρμονία, έλεγε ο Ηράκλειτος: οι αντιθέσεις κάνουν την ομορφιά και την αρμονία!
• Είναι τελικά η φύση η μεγαλύτερη πηγή έμπνευσης για οποιαδήποτε μορφή τέχνης;
Σίγουρα είναι πολύ μεγάλη πηγή, δροσερή και τρεχούμενη πάντα…είναι ένα μεταλλείο για τον καλλιτέχνη…αλλά βέβαια, πηγή έμπνευσης είναι και το αστικό τοπίο, ένας τοίχος με grafity, ακόμα και ένας σκουπιδοντενεκές,….μην ξεχνάμε σχετικά ρεύματα της ζωγραφικής, με έργα φτιαγμένα από απόβλητα…επίσης, «τοπία» ή «μεταλλεία» έμπνευσης, είναι και η ίδια η κοινωνία, οι προδοτικές πράξεις, κι εμένα με απασχόλησαν όπως και κάθε λογοτέχνη…
