Η τζαζ είναι ένα είδος άφρο-αμερικανικής μουσικής, η οποία ‘’γεννήθηκε’’ στις Ηνωμένες Πολιτείες, του 20ου αιώνα. Έχει στοιχεία από blues, αλλά και από ευρωπαϊκή μουσική.
Της Δέσποινας Σαριλάκη
Ο διάσημος τζαζίστας, Χέρμπι Χάνκοκ(Herbie Hancock), χαρακτήρισε την τζαζ ‘’φωνή της ελευθερίας’’. Για αυτό τον λόγο, ως πρέσβης καλής θελήσεως της UNESCO, αποφάσισε το 2011, να ανακηρύξει την 30η Απριλίου, ως Παγκόσμια Ημέρα της Τζαζ Μουσικής. Χαρακτηριστικά αναφέρει ότι: «σκοπός του εορτασμού είναι να φωτίσει τον σπουδαίο ρόλο της τζαζ ως μορφής τέχνης και μέσου επικοινωνίας που υπερβαίνει τις διαφορές».
Αυτό το είδος μουσικής, ήρθε στην Ευρώπη, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, χάρις στους Harlem Hellfighters. Οι Harlem Hellfighters, ήταν μαύροι Αμερικανοί στρατιώτες, πολλοί εκ των οποίων και μουσικοί, οι οποίοι υπηρετούσαν στην Γαλλία. Εκεί, έπαιξαν για πρώτη φορά τζαζ και οι Γάλλοι έμειναν εντυπωσιασμένοι, όχι μόνο από τους διαφορετικούς ήχους της μουσικής, αλλά και από τα μουσικά όργανα που χρησιμοποιούσαν.
Τα ακούσματα της τζαζ, ήρθαν στην Ελλάδα, λίγο μετά τη λήξη του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και μέχρι τις αρχές του ’60, αρκετοί μουσικόφιλοι, διασκέδαζαν με αυτό το διαφορετικό είδος μουσικής. Ένας από τους πρώτους Έλληνες τζαζίστες, ήταν ο πιανίστας Μάρκος Αλεξίου.
Ο Άντυ, είναι απόφοιτος του Ιόνιου Πανεπιστημίου, όπου σπούδαζε μουσική και ασχολείται κυρίως με την τζαζ. Ο ίδιος αναφέρει-μεταξύ άλλων-, γιατί επέλεξε να ασχοληθεί μαζί της και πόσο μέλλον έχουν οι τζαζίστες στην χώρα:
Γιατί επέλεξες αυτό το είδος μουσικής;
Επέλεξα αυτό το είδος, γιατί ήθελα να ασχοληθώ με το performance και δεν με γέμιζε η κλασική μουσική. Η τζαζ, ήταν το κοντινότερο στην ροκ και μέταλ, που άκουγα εκείνη την περίοδο και το στοιχείο του αυτοσχεδιασμού ήταν το βασικότερο κίνητρο, γιατί ήθελα να υπάρχει το στοιχείο της δημιουργίας και όχι απλά να παίζεις, ό,τι διαβάζεις από ένα βιβλίο.
Η τζαζ χαρακτηρίστηκε ως ‘’Φωνή της ελευθερίας’’. Γιατί θεωρείς ότι της δόθηκε αυτός ο χαρακτηρισμός;
Παρόλο που δεν μου αρέσει να μπαίνουν ταμπέλες στα μουσικά είδη, οι λόγοι που η μαύρη μουσική έχει δεχθεί αυτόν τον χαρακτηρισμό, είναι αφενός το ότι είναι προϊόν της σκλαβιάς, που είχαν υποστεί οι μαύροι στην Αμερική και αυτό ήταν μία κραυγή ελευθερίας. Έπειτα, κανένα άλλο είδος μουσικής δεν έχει επηρεάσει τόσο την παγκόσμια ιστορία, όπως η τζαζ. Είναι μία μουσική, που πλέον δανείζεται όλος ο πλανήτης. Είναι η μουσική που αφαιρεί τις ταμπέλες και τα σύνορα.
Πόσο εύκολο είναι για έναν τζαζίστα, να αποκτήσει αναγνωρισημότητα στην Ελλάδα, μιας και αυτό το είδος μουσικής δεν είναι οικείο προς τα αφτιά των ακροατών;
Στην Ελλάδα, σαφώς δεν υπάρχει τζαζ σκηνή όπως σε άλλες χώρες τις Ευρώπης, αλλά τα τελευταία δέκα(10) χρόνια, έχει ανέβει το ποσοστό των μουσικών αλλά και των ακροατών. Μεγάλο ρόλο, παίζει το Ιόνιο Πανεπιστήμιο, το οποίο είναι το μοναδικό τμήμα, που διδάσκει τζαζ. Σίγουρα, για πολλούς μουσικούς θα ήταν ευκολότερο να διαπρέψουν στο εξωτερικό. Είναι πολύ σημαντικό όμως, το ότι έχει φτιαχτεί μία μουσική κοινότητα στην Αθήνα και στηρίζουν ο ένας τον άλλον, δημιουργώντας projects, το Next Step Quintet.
Ο ίδιος προτείνει στους ακροατές –και μη- της τζαζ, ως μουσική επιλογή τους Page One, τους οποίους χαρακτηρίζει ως το καλύτερο ελληνικό τζαζ συγκρότημα.
