Τρεις άνθρωποι των Τεχνών σχολιάζουν το γεγονός πως τα θέατρα παραμένουν κλειστά και δηλώνουν στο Thesspress.gr την αγωνία τους για το μέλλον του πολιτισμού.
Τα μέτρα για τις θεατρικές παραστάσεις δεν έχουν ακόμα αποσαφηνιστεί, ωστόσο οι ηθοποιοί είναι από τους λίγους επαγγελματίες, που δεν έλαβαν το επίδομα των 800 ευρώ, ούτε και κάποια άλλη οικονομική ενίσχυση.
Άνθιμος Κατιρτζόγλου, Ηθοποιός, Σεναριογράφος και Σκηνοθέτης
“Δεν θα με ενοχλούσε αν, για θέμα υγείας απαγορευόταν ΚΑΙ το θέατρο για τους επόμενους μήνες. ΑΛΛΑ, το να γυρίζουμε στην καθημερινότητα και μέσα σε αυτή, να ΜΗΝ υπάρχει το θέατρο, αυτό με ενοχλεί και σαν επαγγελματία αλλά και σαν θεατή. Δεν μπορούσε να βρεθεί καμία λύση; Μας ενδιαφέρει πως θα πιούμε καφέ και πως θα αράξουμε το κορμί μας στην παραλία για να βγάλουμε σέλφι, αλλά όχι πως θα δούμε θέατρο. Η ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ. ΥΠΟΚΛΙΘΕΙΤΕ! Ο τελευταίος παρακαλώ να κλείσει τα φώτα.
ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ…”
Ιωάννα Τάλμπη, Ηθοποιός και Καθηγήτρια Υποκριτικής
“Όλοι οι καλλιτέχνες νιώθουμε το χρέος της προσφοράς ειδικά αυτές τις μέρες που οι άνθρωποι έχουν ανάγκη την ψυχ- αγωγία, την δημιουργία, την πνευματικότα και την τέχνη. Θαρρώ πως πολλοί με τον τρόπο μας βάλαμε το λιθαράκι μας, γίναμε πραγματικά μια γροθιά και πλημμυρίσαμε τον κόσμο με τόσο όμορφα και δυνατά συναισθήματα.
Κάθε μέρα τραγουδιστές τραγουδουν σε λάιβ βιντεο, ηθοποιοί κοινοποιούν προσωπικές παραστάσεις, -(χωρίς να σκέφτονται τα πνευματικά δικαιώματα), διδάσκουν δωρεάν μαθήματα και σεμινάρια σε όλους τους τομείς και γενικά όλοι οι άνθρωποι της τέχνης συνασπίζονται και προσφέρουν αφιλοκερδώς και απλόχερα μηνύματα αισιοδοξίας, αγάπης, συλλογικότητας και αλληλεγγύης!
Από την άλλη, μπήκε ο Μάιος και η απάντηση στους περισσότερους καλλιτέχνες από την πλευρά του κράτους “πρόνοιας” και της πολιτείας είναι πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν χωράνε στο δικό τους προϋπολογισμό..Οι άνθρωποι που προάγουν τον πολιτισμό, την γνώση και την παιδεία μέσω της τέχνης μένουν τελικά έξω από τα επιδόματα αλληλεγγύης, λόγω ελλιπών συμβάσεων και χωρίς δουλειά από ένα κράτος που τους καταδικάζει σε οικονομική δυσπραγία.
Με αποκορύφωμα το κλείσιμο των θεάτρων, αφήνοντας όλους τους ανθρώπους που εργάζονται μέσα σε αυτό, έρμαια μιας κοινωνίας που διατείνεται απο αρχαιοτάτων χρόνων ότι είναι περήφανη για την ένδοξη πολιτιστική της κληρονομιά. Τι ειρωνεία!
Ναι, αν πρέπει για λόγους υγείας να παραμείνουν κλειστά τα θέατρα, να μη γίνουν περιοδείες ή συναυλίες συμφωνώ και τάσσομαι υπέρ αυτών των αποφάσεων για το κοινό συμφέρον. Σε αυτές τις καταστάσεις πρέπει να σκεφτούμε πέρα κ πάνω απο έμας- να σκεφτούμε τους συνανθρώπους μας. Ωστόσο το κράτος οφείλει να ενισχύσει και να θωρακίσει οικονομικά όλους τους ανθρώπους και τις οικογένειες που βιοπορίζονται μέσα απο το θέατρο (ηθοποιούς, σκηνοθέτες, σκηνογράφους, ενδυματολόγους, φωτιστές κτλ.) καθώς και όλους τους καλλιτέχνες που επλήγησαν σφοδρά και να διασφαλίσει την ποιότητα ζωής και της ύπαρξης τους.
Θα μπορούσαν να ανοίξουν και να λειτουργήσουν τα ανοιχτά θέατρα, τηρώντας φυσικά τα μέτρα ασφαλείας και προστασίας!
Όπως και να χεί όμως η Τέχνη δε σταματάει ποτέ όπως ακριβώς και η ζωή!
Μπορεί να παραχθεί παντού και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.. και φυσικά να ξεπερνάει κάθε δυσκολία και εμπόδιο! Άλλωστε αυτός είναι και ο στόχος της!
Ειδικά το θέατρο υπήρξε ο αποδιοπομπαίος τράγος όλων των δύσκολων συγκυριών ιστορικά και οι καλλιτέχνες -οι αφανείς ήρωες που διαχρονικά υπερνικούσαν τα εμπόδια.
Οπότε είμαι σίγουρη ότι η αυλαία θα σηκωθεί ξανά και μάλιστα πολύ σύντομα!
Εύχομαι λοιπόν η πολιτεία να αντιληφθεί πως οφείλει να ανταποδώσει και να στηρίξει εμπράκτως τους ανθρώπους που εμφυσούν ιδέες – αξίες και γεννούν πολιτισμό μέσα από την τέχνη τους, καθώς είναι ο μόνος τρόπος να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα της!”
Σταύρος Δουκουζγιάννης, Ηθοποιός
“Είμαι επικίνδυνος! Μου ‘κοψαν το οξυγόνο! Δεν ξέρω πότε και αν μ’ αφήσουν να αναπνεύσω…”
