Δεν είναι εύκολο να γράψεις για τον αυτισμό. Το καταλαβαίνω κάθε φορά που προσπαθώ να βάλω σε σειρά σκέψεις, εικόνες, συναισθήματα — και τίποτα δεν μοιάζει αρκετό.
Γιατί ο αυτισμός δεν είναι μια έννοια. Είναι εκείνο το βλέμμα που περιμένεις λίγο παραπάνω. Είναι μια λέξη που μπορεί να έρθει μετά από μήνες — ή και να μην έρθει ποτέ. Είναι μια καθημερινότητα που δεν μοιάζει με καμία άλλη. Και είμαι κι εγώ μέσα σε αυτήν.
Μαθαίνω να μετράω αλλιώς, Να χαίρομαι αλλιώς. Να αντέχω αλλιώς. Εντάξει, όχι πάντα. Υπάρχουν μέρες που όλα μοιάζουν βουνό. Που η κούραση δεν είναι μόνο σωματική — είναι εκείνη η βαθιά, αθόρυβη κούραση που δεν εξηγείται εύκολα. Που νιώθεις ότι πρέπει να είσαι δυνατός συνέχεια, χωρίς παύση.
Και υπάρχουν και άλλες στιγμές — μικρές, σχεδόν αόρατες για τους άλλους — που όμως για εμάς είναι τα πάντα. Ένα άγγιγμα. Μια αντίδραση. Μια ηρεμία εκεί που πριν υπήρχε μόνο ένταση.
Εκεί καταλαβαίνεις. Ότι ο αυτισμός δεν είναι αυτό που «λείπει», αλλά ένας άλλος τρόπος να υπάρχεις στον κόσμο. Δεν θα πω ότι είναι εύκολο, γιατί δεν είναι. Και ίσως δεν πρέπει να πω ούτε ότι «όλα θα πάνε καλά». Το λέω συχνά, αλλά κάποιες φορές, απλά δεν πάνε.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο απ’ όλα. Όχι για εκείνα, για εμάς. Γιατί πρέπει να αφήσουμε πίσω τις έτοιμες απαντήσεις. Να σταματήσουμε να συγκρίνουμε. Να αφήσουμε αυτό που έχουμε χτίσει στο μυαλό μας γιατί το σημαίνει να είναι ευτυχισμένα. Να μάθουμε να ακούμε ακόμη και όταν δεν υπάρχουν λέξεις.
Η Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού δεν είναι για «ευαισθητοποίηση» μόνο.
Είναι για να μοιραστούμε αυτό που νιώθουμε. Για να πούμε ότι υπάρχουν οικογένειες που δίνουν καθημερινά μάχες που δεν φαίνονται. Ότι υπάρχει αγάπη που δεν είναι πάντα ήσυχη, ούτε εύκολη — αλλά είναι βαθιά, επίμονη, χωρίς όρους. Ότι υπάρχει μια κοινωνία που ακόμα μαθαίνει — και οφείλει να μάθει πιο γρήγορα.
Κι αν θέλω να πω κάτι σήμερα, νιώθω πως θα ήθελε να το πει κι εκείνος. Με τον δικό του τρόπο. Χωρίς λέξεις — αλλά όχι χωρίς φωνή.
Μην μας κοιτάτε με λύπηση.
Μην ψάχνετε να βρείτε «τι φταίει».
Μην απομακρύνεστε επειδή δεν ξέρετε πώς να σταθείτε.
Μείνετε, ρωτήστε, μάθετε, κάντε λίγο χώρο. Γιατί στο τέλος της ημέρας, ο αυτισμός δεν είναι «μια άλλη ζωή». Είναι η δική μας ζωή. Και δεν χρειάζεται να την καταλάβετε πλήρως για να τη σεβαστείτε. Αρκεί να μην κάνετε πίσω.
nstasinou@naftemporiki.gr
