Τον περασμένο Ιούλιο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Περισπωμένη» μία άκρως ενδιαφέρουσα ποιητική συλλογή που φέρει τον τίτλο «Βιογραφία ενός Χεριού». Πρόκειται για την πρώτη ποιητική συλλογή του Κωνσταντίνου Νικολάου, ο οποίος πραγματεύεται ιστορικά θέματα και όχι μόνο, μέσα από ένα ιδιαίτερο πρίσμα που αν μη τι άλλο, ακονίζει τη φαντασία του αναγνώστη.
Τριάντα εννέα αντισυμβατικά ποιήματα που συνδιαλέγονται γόνιμα με την ιστορία, την τέχνη, τη λογοτεχνία και τις προκλήσεις της σύγχρονης καθημερινότητας, χωρίς ωστόσο να πέφτουν στην παγίδα της σπουδαιοφάνειας. Με ανανεωτική διάθεση, ιδιαιτέρως κριτική προσέγγιση αλλά και χιούμορ, ο Κωνσταντίνος Νικολάου επανεξετάζει γνωστά θέματα και πρόσωπα, δοκιμάζοντας απρόσμενες εξελίξεις στην τροπή των ποιημάτων και κατά συνέπεια στην αίσθηση που αποπνέει η ανάγνωσή τους
Ο Κωνσταντίνος Νικολάου μίλησε στο thesspress.gr για τη «Βιογραφία ενός Χεριού» αλλά και το χώρο που καταλαμβάνει η ποίηση στη ζωή των ανθρώπων σήμερα.
Η «Βιογραφία ενός χεριού» αποτελεί την πρώτη σας ποιητική συλλογή. Μέσα από ποια διαδικασία προέκυψε η συλλογή των τριάντα εννέα αυτών ποιημάτων;
Με τον ίδιο τρόπο που ξεχειλίζει ένα γεμάτο ποτήρι. Μνήμες από εικόνες, συνομιλίες, αισθήσεις και σκέψεις αναδύονται κι επανέρχονται προστακτικά μέχρι να γίνουν λέξεις.
Σε κάποια ποιήματα σας «φωτογραφίζετε» προσωπικότητες της Ιστορίας μέσα από στιγμιότυπα της ζωής τους. Είναι απλώς μια τεχνική για να εξάψετε τη φαντασία των αναγνωστών σας, ή σας αρέσει να εκφράζεστε με αυτόν τον τρόπο;
Επαναπροσεγγίζω, θα έλεγα καλύτερα, ιστορικές προσωπικότητες που γνωρίζουμε όλοι, μέσα από ένα διαφορετικό πρίσμα προκειμένου να φωτίσω νέες πτυχές της ανθρώπινης προβληματικής.
Μερικά από τα ποιήματα της συλλογής, εμπνέονται από έργα τέχνης. Πόση ποίηση μπορεί να κρύβουν μέσα τους ένας πίνακας ζωγραφικής, ένα γλυπτό ή μία όπερα;
Η ουσία της ποίησης δεν εξαντλείται στη θεματολογία της. Σημασία έχει πρωτίστως, ο τρόπος που πραγματεύεται αυτά τα θέματα. Τα γλυπτά, οι πίνακες ζωγραφικής κλπ. απλώς αποτελούν οχήματα που οδηγούν τον αναγνώστη στον επαναπροσδιορισμό των πεποιθήσεών του και ενδεχομένως στην αναθεώρησή τους. Το ζητούμενο είναι η αδιάκοπη πορεία προς την αυτοσυνειδησία.
Σε κάποια από τα ποιήματα σας αγγίζετε και το θέμα του θανάτου, χωρίς ωστόσο τη σοβαροφανή διάθεση που συνηθίζεται. Μέσα από ποια ανάγκη προκύπτει αυτό;
Νομίζω πως η απάντηση, δίνεται ήδη από τις πρώτες σελίδες, όπου παρατίθεται η ρήση του Επίκτητου : «Ταράσσει τους ανθρώπους ου τα πράγματα, αλλά τα περί των πραγμάτων δόγματα.» Οι άνθρωποι ταράζονται όχι από αυτά που συμβαίνουν αλλά από την άποψή τους για αυτά που συμβαίνουν.
Η ποίηση έχει κατά τη γνώμη σας στη σημερινή ζωή των ανθρώπων το χώρο που της αξίζει;
Ζούμε στην εποχή της παντοδυναμίας της εικόνας. Ο σύγχρονος άνθρωπος, εκτιθέμενος καθημερινά σε μια ακατάσχετη ροή πληροφοριών έχει υιοθετήσει μια παθητική στάση, καθώς είναι πρακτικά αδύνατον να επεξεργαστεί όλα αυτά τα δεδομένα.
Φυσικό κι επόμενο είναι λοιπόν, η ποίηση που απαιτεί ενεργούς αποδέκτες, να μην είναι τόσο δημοφιλής. Ως ένα βαθμό, βεβαίως, ευθύνονται και αρκετοί ποιητές, οι οποίοι εννοούν την ποίηση ως έναν περίκλειστο χώρο ακατάλληλο για το ευρύ κοινό, γράφοντας εξομολογητικά κι επιτηδευμένα με αποτέλεσμα τα πονήματά τους να είναι απελπιστικά αυτοαναφορικά και εν τέλει αδιάφορα για τους αναγνώστες.
