Ήταν 16 Σεπτεμβρίου του 1977, όταν κυκλοφόρησε η θλιβερή είδηση: Η Μαρία Κάλλας είχε πεθάνει από υψηλή δόση βαρβιτουρικών φαρμάκων.
Γράφει σε πρόσφατη βιογραφία της διάσημης Diva η συγγραφέας Lyndsy Spence: «Ο θάνατος της Κάλλας ήταν μια θλιβερή ιστορία. Μόνη, πια, στο διαμέρισμά της στο Παρίσι, την φρόντιζαν η αδελφή της, Τζάκι και η φίλη της Βάσω Δεβέτζη, που της έδιναν τα ηρεμιστικά χάπια της. Η ζωή της θύμιζε πραγματικά τις όπερες με το τραγικό τέλος που ερμήνευσε και από αυτές δοξάστηκε».
Πολλοί ήταν αυτοί που, αβασάνιστα, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η Κάλλας είχε αυτοκτονήσει. Έλεγαν ότι ποτέ δεν είχε ξεπεράσει τον χωρισμό της με τον Αριστοτέλη Ωνάση. Όμως η αιτία του θανάτου της διάσημης υψίφωνου δεν είχε να κάνει με την αυτοκτονία ή τη λανθασμένη δόση φαρμάκων.
Μια έρευνα το 2010 έριξε περισσότερο φως στον αδόκητο θάνατο της Κάλλας και ανέτρεψε την ήδη υπάρχουσα θεωρία των βαρβιτουρικών: Τι αποκάλυπτε η έρευνα των ιταλών γιατρών; «Η τραγουδίστρια υπέφερε από δερματομυοσίτιδα, μία εκφυλιστική νόσο που φθείρει τους μυς και τους ιστούς, συμπεριλαμβανομένου του λάρυγγα. Έτσι εξηγείται και η συνεχής παρακμή της φωνής της, που είχε αρχίσει να γίνεται αισθητή από τις αρχές της δεκαετίας του ’60.
Οι στάχτες της στο Αιγαίο
Τη λήκυθο με την τέφρα της μεγάλης καλλιτέχνιδας έφερε στην Αθήνα αεροπορικώς η στενή της φίλη πιανίστρια Βάσω Δεβετζή μαζί με την αδερφή της Κάλλας, Τζάκυ Καλογεροπούλου, την αναπληρώτρια δήμαρχο του Παρισίου Ζακλίν Νεμπού, τον εκπρόσωπο του Γάλλου συμβολαιογράφου της Κάλλας Αλαίν Γκομπέν και τις δυο υπηρέτριές της που ήταν κοντά της κατά τις τελευταίες στιγμές της ζωής της.
Το αεροπλάνο έφτασε στο αεροδρόμιο του Ελληνικού στις 4 Ιουνίου 1979 και την υποδέχτηκαν ο υπουργός Πολιτισμού Δημήτρης Νιάνιας, ο υπουργός Αμύνης Ευάγγελος Αβέρωφ, ο δήμαρχος Αθηνών Μπέης, ο σκηνοθέτης Αλέξης Μινωτής. Ο υπουργός Πολιτισμού σκόρπισε τις στάχτες στη θάλασσα.
