36.9 C
Thessaloniki
Κυριακή, 1 Αυγούστου, 2021
Αρχική ΥΓΕΙΑ ΚE.Θ.Ε.Α.: Αγώνας για τη ζωή

ΚE.Θ.Ε.Α.: Αγώνας για τη ζωή

Εξάρτηση. Γραμματικά λέξη γένους θηλυκού, που όμως δεν κοιτά φύλο, ηλικία και εθνικότητα. Λέξη που, αν και απλή, κρύβει μέσα της έναν γολγοθά, μια κόλαση, από όπου, για να βγει κανείς στο ξέφωτο πρέπει να διανύσει έναν μακρύ, επίπονο, αλλά, εν τέλει, αναζωογονητικό δρόμο.

Κάνοντας μια βόλτα στη Θεσσαλονίκη μπορεί κανείς να συναντήσει άτομα όλων των ηλικιών, διαφορετικών εθνικοτήτων και κοινωνικών υποβάθρων, με το καθένα να κρύβει τη δική του ιστορία, τα δικά του πάθη, αλλά και τις δικές τους εξαρτήσεις. Ποιες, όμως, είναι αυτές και πώς μπορεί ένας απλός άνθρωπος να γίνει έρμαιό τους; 

Τι είναι και πώς εμφανίζεται η εξάρτηση;           

Η εξάρτηση από οιαδήποτε ουσία εθισμού (ναρκωτικές ουσίες, αλκοόλ, τυχερά παιχνίδια κ.ά.) ορίζεται από τους ειδικούς ως η έντονη προσήλωση ενός ατόμου γύρω από το αντικείμενο εθισμού του, με τον εξαρτημένο να επικεντρώνει τη ζωή του γύρω από το αντικείμενο της εξάρτησής του, εμφανίζοντας συμπτώματα όχι μόνο σωματικού, αλλά και ψυχολογικού εθισμού.

Στην εποχή μας είναι πολύ εύκολο να βρει κανείς απαγορευμένες ουσίες, μιας και το εμπόριο γίνεται παντού: στους δρόμους, στις πλατείες, στα συνοικιακά πάρκα ακόμα και σε σχολεία. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που κάθε χρόνο αυξάνονται τα θύματα των ναρκωτικών παγκοσμίως. 

Σύμφωνα με τις πιο σύγχρονες έρευνες, για την εμφάνιση της χρήσης και της εξάρτησης από ουσίες οι παράγοντες είναι ποικίλοι και σύνθετοι, παράγοντες οι οποίοι περιστρέφονται γύρω από τους άξονες οικογενειακό, κοινωνικό και πολιτιστικό περιβάλλον, βιολογικοί παράγοντες καθώς και η ιδιοσυγκρασία του κάθε ατόμου, αλλά και δυναμική της κάθε ουσίας.

ΚΕ.Θ.Ε.Α. – Φάρος ελπίδας για τους εξαρτημένος

Φάρος ελπίδας και καταλυτικός αρωγός, εδώ και τριάντα επτά χρόνια, για όλους εκείνους τους ανθρώπους που παλεύουν με το «τέρας» της εξάρτησης, όποια και αν είναι αυτή, προσπαθώντας να αποκτήσουν ένα καλύτερο μέλλον, είναι το Κέντρο Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων (ΚΕ.Θ.Ε.Α.), το οποίο αποτελεί το μεγαλύτερο δίκτυο υπηρεσιών απεξάρτησης και κοινωνικής επανένταξης στη χώρα μας.

Η φιλοσοφία του ΚΕ.Θ.Ε.Α. είναι απλή, αλλά αποτελεσματική. Οι χρήστες δεν αντιμετωπίζονται ως ασθενείς, αλλά ακολουθώντας τα αμερικάνικα πρότυπα, έχουν σχηματίσει μια κοινότητα, όπου οι ίδιοι βοηθάνε τους εαυτούς τους μέσα από την ομαδικότητα, την αλληλεγγύη και την γνώση του εσώτερου εαυτού τους. Γι’ αυτό και η ανάρρωσή τους, με τη διάρκειά της να εξαρτάται από τις ανάγκες του κάθε ατόμου, είναι «στεγνή», χωρίς φαρμακευτικές ή υποκατάστατες ουσίες. 

Καλύπτοντας όλο το φάσμα των εξαρτήσεων και των ατόμων που μπορούν να εθιστούν, το πρόγραμμα ΚΕ.Θ.Ε.Α.ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ, που δραστηριοποιείται στη Θεσσαλονίκη, παρέχει υπηρεσίες συμβουλευτικής, απεξάρτησης και επανένταξης, σε φυλακισμένους και αποφυλακισμένους χρήστες ουσιών στη Βόρεια Ελλάδα, ενώ διαθέτει και τη δική του πτέρυγα στις φυλακές Διαβατών, προσφέροντας, επί εικοσιτετραώρου βάσεως, ένα εντατικό πρόγραμμα απεξάρτησης και διαχείρισης των προσωπικών δυσκολιών και προβλημάτων των εξαρτημένων.

«Το ΚΕ.Θ.Ε.Α. είναι για εμάς ένα ναρκωτικό ζωής», δηλώνει ο 30χρονος Πρόδρομος που παρακολουθεί εδώ και καιρό το πρόγραμμα.

Το ΚΕ.Θ.Ε.Α. έχει τους δικούς της πρωταγωνιστές

Για να κατανοήσει κανείς την πάλη με το «τέρας» της εξάρτησης πρέπει κανείς να μιλήσει με άτομα που τον έχουν αντιμετωπίσει και έχουν βιώσει στο πετσί τους τα χτυπήματά του.

Ο Πρόδρομος, ο Βαγγέλης, ο Ιβάν, ο Βαλάντης, ο Στέφανος και ο Γιώργος είναι έξι άνθρωποι που θα μπορούσαν να είναι οι γείτονές μας, οι φίλοι μας, οι συγγενείς μας, που από τη μια στιγμή στην άλλη η ζωή τους άλλαξε και βρέθηκαν αντιμέτωποι με τα ναρκωτικά αλλά και τη φυλακή.

Η επανένταξη στην κοινωνία και ο «στιγματισμός»

Τα στερεότυπα που μάστιζαν και εξακολουθούν να μαστίζουν την ελληνική κοινωνία είναι πολλά και είναι και ένας από τους βασικούς λόγους που η επανένταξη στην κοινωνία των αποφυλακισμένων ατόμων, με χρόνια χρήση ουσιών, φαντάζει δύσκολη.

Για άλλους, όπως ο Βαγγέλης, ο στιγματισμός είναι κάτι που τον φοβίζει και τον κάνει να συστέλλεται, κοινωνικά, ενώ ο σεβασμός που λαμβάνει τον κάνει να κοιτάει τη ζωή με νέο βλέμμα.
«Το παρελθόν μας είναι αυτό. Έχουμε κάνει τόσα πολλά. Το παρελθόν μας δεν μπορεί να αλλάξει. Υπάρχει αυτός ο κοινωνικός στιγματισμός και τα πράγματα έχουν αλλάξει εν μέρει. Πολλοί στα μαγαζιά που μας ξέρουν, μας φέρονται πολύ όμορφα, με σεβασμό και αυτό είναι πολύ σημαντικό για εμάς, γιατί τον σεβασμό τον είχαμε χάσει».

«Νιώθω να βρίσκομαι σε μια χώρα που ο στιγματισμός βρισκόταν σε μια άλλη χώρα πριν από είκοσι χρόνια. Αν αυτό όμως με αποτρέπει να πω ποιος ήμουν; Όχι! Το έχω κάνει έτσι, ώστε το παρελθόν μου, οι πράξεις μου, η χρήση μου,  τα καλά, τα κακά που έχω κάνει, τα κρατάω, δεν τα ξεχνάω και τα έχω βάλει σε ένα ράφι. Ζω μ’ αυτά και τώρα γράφω καινούργιο βιβλίο», σημειώνει ο Πρόδρομος, ο οποίος πορεύεται προς ένα καλύτερο μέρος, κουβαλώντας μέσα του το παρελθόν του.

Η επανένταξη στην κοινωνία δεν είναι απρόσωπη, καθώς πρέπει να αποκτήσει κανείς μια νέα ταυτότητα. Να μην είναι ο πρώην χρήστης ή ο πρώην κρατούμενος. Η εκπαίδευση και η εργασία είναι τομείς στους οποίους οι σύμβουλοι του ΚΕ.Θ.Ε.Α. δίνουν ειδική βαρύτητα, για να «χτίσουν» αυτή τη νέα ταυτότητα. 

Η ζωή και ο στιγματισμός μέσα στη φυλακή

Σύμφωνα με τον Ιβάν και τον Γιώργο, η φυλακή έχεις τους δικούς της κανόνες, που απαιτούν τον διαρκή αγώνα για επιβίωση. Είναι το «σκοτάδι».

«Μέσα στη φυλακή μπορείς να δεις τα πάντα. Περνάνε τα πάντα. Είναι εύκολο. Έβγαινες από τη φυλακή με ναρκωτικά. Η φυλακή σε βοηθά να γίνει πιο εξελιγμένος ως προς τα ναρκωτικά. Εκεί μέσα ακούς «τι θα πάρουμε», «πόσα χρόνια θα φάμε;», «ποιους θα κλέψουμε;» «ποιους θα κοροϊδέψουμε;». Τα πάντα. Έτσι είναι το σύστημα στη φυλακή και πρέπει, θέλοντας ή μη, να συμβιβαστείς. Συναίσθημα δεν υπάρχει. Είναι όλα παγωμένα. Πρέπει να επιβιώσεις, δεν είναι εύκολο». 

Μείζον ζήτημα για τους κρατουμένους δεν είναι μόνο οι ταμπέλες που «κρεμάει» η κοινωνία, αλλά και οι ταμπέλες που προέρχονται από τους άλλους κρατουμένους. Ταμπέλες για τα εγκλήματα που διέπραξαν. Ταμπέλες για την προσπάθειά τους να μορφωθούν ή να απεξαρτηθούν.

«Ακούς πολύ συχνά να λένε: και εκεί που πας τι νομίζεις; Θα αλλάξει η ζωή σου; Ποιον πείθεις εσένα; Ποιον κοροϊδεύεις; Γνωρίζω παιδιά που ήταν στη συμβουλευτική για απεξάρτηση και από τη μια μέρα στην άλλη αναγκάζονταν για να επιβιώσουν μέσα στις φυλακές, να φύγουν από την απεξάρτηση. Συμβαίνει όμως αυτή η ταμπέλα να μην σε αγγίζει και γελάς μ’ αυτήν».

Η ύπαρξη της ξεχωριστής πτέρυγας του ΚΕ.Θ.Ε.Α. ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ μέσα στη φυλακή των Διαβατών υπήρξε το καταφύγιο πολλών κρατουμένων που ήθελαν να απεξαρτηθούν και μείνουν μακριά από το «μαύρο» πρόσωπο της φυλακής, στην οποία κρατούνταν. 

«Η απεξάρτηση είναι σαν να γεννιέσαι ξανά»

Ενθυμούμενος το πώς ξεκίνησε τη χρήση των ναρκωτικών σε νεαρή ηλικία ο Ιβάν δηλώνει: «Ξεκίνησα 16 χρονών με ηρωίνη. Μετά από λίγο καιρό κατάλαβα. Πονάγανε πόδια, χέρια…Μετά από έναν χρόνο με πιάσανε οι γονείς μου στο δωμάτιο. Μπήκα σε κλινική. Μετά από ένα χρόνο που ήρθα στην Ελλάδα συνέχισα. Φυλακή μέσα έξω. Τα πάντα έχω κάνει. Πρώτη φορά είμαι καθαρός. Μέχρι τώρα, πριν τριάμισι χρόνια, που τα παιδιά μου κατέληξαν στο «Χαμόγελο του Παιδιού». Τότε ήταν που είπα, κάτσε να πάω  να δω τι γίνεται με ‘μένα. Αυτό με ώθησε. Τα παιδιά μου».

Η δυσκολία της απεξάρτησης είναι αρχικά σωματική, γιατί προσπαθείς να συνέρθεις από τη σωματική εξάρτηση. Κυρίως, όμως, είναι ψυχολογική, όπως δηλώνουν και οι ίδιοι οι χρήστες: «Πρέπει να σκάψεις, να σκάψεις βαθιά. Ανακαλύπτεις συνέχεια τον εαυτό σου. Δεν ξέρεις πράγματα για τον εαυτό σου».

Η αυτογνωσία και η βαθύτερη κατανόηση του εαυτού τους είναι ο οδηγός προς την απεξάρτηση, καθώς μαθαίνουν νέα πράγματα για τον εαυτό τους. Όπως λένε και οι ίδιοι είναι «σαν να γεννιούνται άλλη μια φορά».

Κάνοντας τα όνειρα πραγματικότητα

Μακριά, πλέον, από τα σωφρονιστικά καταστήματα, ο Πρόδρομος, ο Βαγγέλης, ο Ιβάν, ο Βαλάντης, ο Στέφανος και ο Γιώργος κάνουν τα δικά τους όνειρα και κοιτούν το μέλλον με περισσότερη αποφασιστικότητα.

Για τον Γιώργο, τον Στέφανο και τον Πρόδρομο το πρώτο, βασικό και κύριο μέλημά τους είναι να τελειώσουν το πρόγραμμα απεξάρτησης και έπειτα να αποφοιτήσουν από τη σχολή στην οποία φοιτούν.

Για τον Ιβάν και τον Βαλάντη είναι να μείνουν καθαροί για όλη τους τη ζωή. Όχι μόνο από τα ναρκωτικά. Αλλά από οτιδήποτε μπορεί να «λερώσει» τον ψυχισμό τους.

Για τον Πρόδρομο, πάλι, τα όνειρα είναι πολλά, μα το πιο βασικό είναι το να ξυπνάει κάθε μέρα καθαρός, για να μπορέσει να κάνει όλα τα όνειρά του πραγματικότητα.  

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

- Advertisment -
- Advertisment -

Most Popular

Σκιάθος: 20χρονη τουρίστρια κατήγγειλε ομαδικό βιασμό από τέσσερις άνδρες

Τον βιασμό της από τέσσερις άνδρες κατήγγειλε μια νεαρή τουρίστρια, η οποία είχε μεταβεί στην Σκιάθο για διακοπές Σύμφωνα...

ΠΑΟΚ: Στις 12 Αυγούστου η ρεβάνς με την Μποέμιανς

Την Πέμπτη, 12 Αυγούστου, θα διεξαχθεί στο γήπεδο της Τούμπας η ρεβάνς του Γ΄ προκριματικού γύρου του Europa Conference League, ανάμεσα στον...

Γερμανία: Ενώπιον της Δικαιοσύνης 100χρονος πρώην φρουρός σε στρατόπεδο των ναζί

Kατηγορείται για συνέργεια σε ανθρωποκτονία για 3.500 υποθέσεις Ένας 100χρονος πρώην φρουρός στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ζάξενχάουζεν των ναζί κοντά...

Σάλπιγξ Ελληνική: Η πρώτη έντυπη εφημερίδα στην Ελλάδα

Η πρώτη έντυπη εφημερίδα στην Ελλάδα, που εκδόθηκε σαν σήμερα την 1η Αυγούστου 1821 στην επαναστατημένη Καλαμάτα. Τυπώθηκε...