Η ματαιοδοξία στην τέχνη γεννιέται όταν η ανάγκη για αναγνώριση υπερισχύει της δημιουργίας, μετατρέποντας το έργο από αναζήτηση αλήθειας σε καθρέφτη του εγώ. Στον κόσμο της σύγχρονης τέχνης, όπου μια λευκή επιφάνεια μπορεί να αξίζει εκατομμύρια και μια σιωπή να παρουσιάζεται ως καλλιτεχνική δήλωση, φτάνει ένας άνθρωπος που μοιάζει να έχει έρθει από έναν άλλο κόσμο.
Ο εξηντάχρονος Αντόνιο, κόντρα σε κάθε πρόβλεψη και λογική, αναλαμβάνει τη διεύθυνση του σημαντικότερου Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Μαδρίτης. Και κάπως έτσι αρχίζουν οι «Κακές Τέχνες» που προβάλλεται στο Cinobo, μια κωμωδία χαρακτήρων που χρησιμοποιεί το μουσείο ως μικρόκοσμο για να μιλήσει, με σαρκασμό αλλά και τρυφερότητα, για τους ανθρώπους που κατοικούν μέσα του.
Η καθημερινότητα του Αντόνιο δεν έχει τίποτα από τη μεγαλοπρέπεια που θα περίμενε κανείς από έναν καλλιτεχνικό διευθυντή. Αντί για ήσυχες περιηγήσεις ανάμεσα σε αριστουργήματα, βρίσκεται διαρκώς αντιμέτωπος με κρίσεις, φιλοδοξίες, μικροπολιτικές, παράλογες απαιτήσεις και ανθρώπους που μοιάζουν να έχουν κάνει τη σοβαροφάνεια επάγγελμα. Το μουσείο λειτουργεί σαν ένας λαβύρινθος όπου κάθε πόρτα οδηγεί σε μια καινούργια ιστορία και κάθε έργο τέχνης κρύβει πίσω του περισσότερο ανθρώπινο εγωισμό απ’ όσο καλλιτεχνικό μεγαλείο.
Οι ιστορίες της σειράς γεννιούνται κυρίως από τις σχέσεις του Αντόνιο με τους ανθρώπους γύρω του. Οι εργαζόμενοι του μουσείου έχουν ο καθένας τη δική του μικρή αποστολή, τη δική του ανασφάλεια και, κυρίως, τη δική του εκδοχή για το τι σημαίνει «τέχνη». Άλλος κυνηγά την αναγνώριση, άλλος φοβάται μήπως χάσει τη θέση του, άλλος θέλει απλώς να γίνει επιτέλους αντιληπτό το μεγαλείο του. Μέσα από αυτές τις συγκρούσεις, ακόμη και η πιο ασήμαντη καθημερινή υπόθεση μπορεί να αποκτήσει διαστάσεις πολιτιστικού πολέμου.
Ο Αντόνιο, όμως, δεν είναι απλώς ο άνθρωπος που προσπαθεί να διοικήσει αυτό το παράξενο βασίλειο. Είναι ένας εξηντάχρονος που βρίσκεται ξαφνικά μπροστά σε μια δεύτερη ευκαιρία. Η νέα του θέση τον αναγκάζει να ξαναμετρήσει τη ζωή του, τις επιλογές του και τη θέση που έχει ο ίδιος μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει γρηγορότερα απ’ όσο μπορεί να τον ακολουθήσει. Κι έτσι, πίσω από τα αστεία και τις αλλόκοτες καταστάσεις, οι ιστορίες αποκτούν μια απρόσμενη μελαγχολία, όλοι αυτοί οι άνθρωποι, όσο κι αν παριστάνουν τους ειδικούς, αναζητούν τελικά το ίδιο πράγμα, να τους κοιτάξει κάποιος και να τους πει πως αξίζουν.
Ο Όσκαρ Μαρτίνεζ, στον ρόλο του Αντόνιο Ντούμας, είναι η απόλυτη ραχοκοκαλιά της σειράς. Ως διευθυντής του μουσείου, συνδυάζει την καλλιέργεια με τον κυνισμό και την αυτοπεποίθηση με μια καλά κρυμμένη υπαρξιακή κόπωση. Ο Μαρτίνεζ παίζει με αξιοθαύμαστη οικονομία, αφήνοντας συχνά ένα βλέμμα ή μια παύση να γεννήσει το αστείο. Η Αΐξα Βιγιαγκράν, ως Μαρίσα Μόρα, δίνει στη σειρά μια πιο νευρώδη και ζωηρή ενέργεια. Με αυθορμητισμό και λεπτές κωμικές αποχρώσεις, μετατρέπει τη Μαρίσα σε έναν χαρακτήρα που δεν περιορίζεται στη λειτουργία του μουσείου, αλλά γίνεται μέρος της καθημερινής του αναστάτωσης.
Κάθε ημίωρο επεισόδιο μοιάζει με έναν μικρό πίνακα γεμάτο πρόσωπα, εμμονές και κρυφές ρωγμές. Η τέχνη γίνεται αφορμή για παρεξηγήσεις, ανταγωνισμούς και γελοίες συγκρούσεις, αλλά και καθρέφτης μιας κοινωνίας που συχνά μπερδεύει την αξία με την τιμή και την πρωτοπορία με την ανάγκη να εντυπωσιάσει. Ίσως εκεί βρίσκεται η πιο απολαυστική ειρωνεία στις «Κακές Τέχνες», πίσω από όλα τα μεγάλα λόγια για το υψηλό και το σημαντικό, αυτό που απομένει είναι οι άνθρωποι. Με τις μικρές τους ήττες, τις μεγάλες τους ματαιοδοξίες και την ακατανίκητη ανάγκη τους να πιστεύουν πως, κάπου ανάμεσα σε έναν πίνακα και ένα ποτήρι κρασί, υπάρχει ένα νόημα που μόνο εκείνοι μπορούν να καταλάβουν.
