Χαρακτηρίζεται ως η μεγαλύτερη σιδηροδρομική τραγωδία που έχει συμβεί ποτέ στη χώρα. Προφανώς και είναι, ωστόσο είναι και πολλά περισσότερα από αυτό. Γιατί ο ανθρώπινος πόνος που προκαλείται από τη φυγή τόσο νέων ανθρώπων, δεν μπαίνει σε συγκρίσεις. Επιπλέον, το δυστύχημα στα Τέμπη φέρνει στην επιφάνεια τις πολλές παθογένειες του εν γένει τρόπου αντιμετώπισης της ζωής που έχουμε υιοθετήσει στην Ελλάδα.
Μιλάμε για 38 επιβεβαιωμένους θανάτους νέων στην πλειοψηφία τους ανθρώπων και 72 τραυματιών. Υπάρχουν και 50 αγνοούμενοι. Σε ένα τρένο που κανείς δεν ξέρει πόσους τελικά επιβάτες είχε τη στιγμή του ατυχήματος. Υπολογισμοί στο περίπου. Η πρόκληση του δυστυχήματος οφείλεται σε ανθρώπινο λάθος. Για να συμβεί το λάθος αυτό όμως, συνετέλεσαν πολλοί παράγοντες, που είναι πέραν του ελέγχου του ενός ατόμου. Αν υπήραχαν τα απαραίτητα συστήματα ασφαλείας, τα οποία σύμφωνα με τους ειδικούς έχουν αγοραστεί με τα χρήματα μας αλλά δεν έχουν τεθεί σε λειτουργία εδώ και χρόνια, το ατύχημα θα μπορούσε να αποφευχθεί. Δηλαδή υπάρχουν μέσω της τεχνολογίας οι μέθοδοι εξέλειψης των συνεπειών ενός πιθανού ανθρώπινου λάθους. Η τεχνολογία όμως στη χώρα μας δε λειτουργεί ενώ την έχουμε πληρώσει. Εν έτει 2023.
Δύο αμαξοστοιχίες, μία εμπορική και μία με «περίπου» 350 επιβάτες πήγαιναν για περίπου 12 λεπτά στην ίδια γραμμή, έχοντας αντίθετη κατεύθυνση και συγκρούστηκαν. Οι εικόνες και τα βίντεο από τη σύγκρουση προσομοιάζουν σε ρίψη πυραύλου σε εμπόλεμη ζώνη. Οι μαρτυρίες των παρόντων στο ατύχημα είναι ανατριχιαστικές. Τα τρία πρώτα βαγόνια του τρένου επηρεάστηκαν τόσο από τη σφοδρότητα της σύγκρουσης, τις εκρήξεις που ακολούθησαν και τις πυρκαγιές που παράχθηκαν από τη θερμότητα που προκλήθηκε εξαιτίας τους, που εξ αρχής έκαναν τους διασώστες να μην ελπίζουν ιδιαίτερα για όσους βρίσκονταν μέσα σε αυτά. Πτώματα διαμελισμένα, που για να αναγνωριστούν, θα χρειαστεί δείγμα από DNA. Ένας γολγοθάς για τους συγγενείς των θυμάτων αλλά και όσων ακόμη αγνοούνται.
Έξω από τα νοσοκομεία της Λάρισας και της Θεσσαλονίκης όπου νοσηλεύονται οι τραυματίες που μεταφέρθηκαν από το δυστύχημα, εκτυλίσσονται δραματικές ιστορίες. Απόγνωση. Κραυγές αγωνίας και ελπίδα για ένα καλό νέο. Μα η ελπίδα σβήνει σταδιακά.
Πάνω από 24 ώρες μετά το δυστύχημα στα Τέμπη, το πένθος έχει απλωθεί για τα καλά πάνω από όλη τη χώρα. Η καταμέτρηση των απωλειών είναι ακόμη σε εξέλιξη. Μόλις ολοκληρωθεί αυτή η επίπονη διαδικασία θα ακολουθήσει η απόδοση ευθυνών. Αρχικά γίνεται το προφανές. Οι έρευνες για τα αίτια του δυστυχήματος επικεντρώνονται σε ένα πρόσωπο. Τον σταθμάρχη που ομολόγησε το μοιραίο λάθος του. Όμως αν δεν υπήρχε υποστελέχωση στους σιδηροδρόμους, διαχρονικό αίτημα των συνδικαλιστών του κλάδου, πιθανώς ο άπειρος σε αυτή τη θέση σταθμάρχης, να είχε κοντά του κάποιον πιο έμπειρο συνάδελφο που θα μπορούσε να τον διορθώσει. Επιλέον, αν λειτουργούσε η σηματοδότηση, είναι πιθανόν και οι ίδιοι οι οδηγοί να αντιλαμβάνονταν από πιο νωρίς τι πάει να συμβεί. Τώρα, οδηγούσαν προς την καταστροφή επί 12 λεπτά, χωρίς να το καταλάβουν.
Υπάρχουν ευθύνες σε όλο το φάσμα της κοινωνικής ζωής για το δυστύχημα αυτό. Σε πολιτικό επίπεδο, σε επίπεδο εταιρίας και οργανισμού που πραγματοποιούν τα δρομολόγια, σε επίπεδο εργαζομένων και σε επίπεδο επιβατών, που δυστυχώς πορευόμαστε πολλές φορές σιωπηλά ή και ασυναίσθητα με τη λογική «πάμε και όπου… βγει».
