Ενίοτε διαμφισβητούμενος, αλλά εμβληματική μορφή της συντηρητικής παράταξης στη Γερμανία, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε γίνεται σήμερα 80 χρονών και συνεχίζει απτόητος τη σταδιοδρομία του.
Ακόμη και οι πολιτικοί αντίπαλοι αναγνωρίζουν τα πεπραγμένα του. “Για 50 χρόνια δίνετε το παρών στο Κοινοβούλιο, έχετε εκλεγεί σε 14 εκλογικές αναμετρήσεις, πρόκειται για ένα μοναδικό επίτευγμα”, επισημαίνει η πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Βουλής Μπέρμπελ Μπας, στέλεχος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD). Τα εύσημα απευθύνονται στον προκάτοχό της, τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ηγετική μορφή των Χριστιανοδημοκρατών (CDU), ο οποίος την Κυριακή συμπληρώνει τα 80 του χρόνια. Παραμένει πολιτικά ενεργός και όλα δείχνουν ότι δεν έχει καμία διάθεση να αποσυρθεί, αλλά ούτε και να επιβάλει την παρουσία του.
“Απεχθάνομαι τους βετεράνους της πολιτικής που ανακατεύονται παντού” έλεγε ο ίδιος σε πρόσφατη συνέντευξή του στην εφημερίδα Süddeutsche Zeitung. Θέλει να λέει τη γνώμη του, αλλά μόνο αν του το ζητήσουν. Κάτι που βέβαια συμβαίνει πολλές φορές, γιατί ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε θεωρείται πλέον ένας “elder statesman”, ένας διανοούμενος της συντηρητικής παράταξης με διορατικότητα και στρατηγική σκέψη.
Πολλοί πίστευαν ότι ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε θα γινόταν ο διάδοχος του Χέλμουτ Κολ στην καγκελαρία. Αλλά τα χτυπήματα που δέχεται είναι σκληρά και διαδοχικά. Τον Οκτώβριο του 1990, στη διάρκεια προεκλογικής συγκέντρωσης, ένας ψυχοπαθής θα του επιτεθεί με κυνηγετικό όπλο. Οι γιατροί θα σώσουν τη ζωή του, αλλά έκτοτε παραμένει καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι. Δεν το βάζει κάτω, γρήγορα επιστρέφει στο υπουργείο Εσωτερικών και το 1991 ορίζεται επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του κυβερνώντος Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος.
Την ώρα της ευρω-κρίσης ο κήρυκας της δημοσιονομικής πειθαρχίας δεν μπορεί παρά να αποκτήσει φανατικούς φίλους, αλλά και αντιπάλους. Η πρότασή του για “προσωρινή” έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη δεν θα περάσει. Πολλά χρόνια αργότερα, τον Ιούλιο του 2022, ο Σόιμπλε θα δηλώσει στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ ότι “δεν ήθελε να βλάψει την Ελλάδα” και ότι την ιδέα του προσωρινού Grexit “είχε υποστηρίξει η μεγάλη πλειοψηφία των υπουργών Οικονομικών στο Γιούρογκρουπ”. Επισημαίνει βέβαια και ο ίδιος ότι ο δρόμος της “εσωτερικής υποτίμησης” που επελέγη τελικά είχε μεγάλο κόστος για τους Έλληνες. Δεν θα είχε όμως (τουλάχιστον) το ίδιο κόστος και ο δρόμος της “άλλης” υποτίμησης;
