Ο Άγγελος Κουρέπης είναι ένας από τους πιο ενεργούς και ανατρεπτικούς νέους καλλιτέχνες στον χώρο του θεάματος στην πόλη της Θεσσαλονίκης και ειδικότερα στο τομέα της σκηνοθεσίας.
Ως μέλος της παραγωγής της Triple Threat Productions, έχει συμμετάσχει δίνοντας το δικό του στίγμα, μέσα από μία διαφορετική οπτική γωνία, σε μία σειρά πετυχημένων παραστάσεων όπως το “Moulin Rouge”, “Ο μικρός πρίγκιπας”, “Ο μολυβένιος στρατιώτης”, “Το κλάμα βγήκε από τον παράδεισο”.
Με την ίδια ενέργεια και όρεξη παρουσιάζει στο κοινό το νέο τους καλλιτεχνικό εγχείρημα “Dracula”. Παράλληλα μοιράζεται τις σκέψεις του για τη σημασία του θεάτρου στη ζωή μας και το δυσοίωνο μέλλον που αυτό φαίνεται να έχει στον ελλαδικό χώρο ενώ υπόσχεται να συνεχίσει να δημιουργεί θεατρικά “σύμπαντα” με το τρόπο που ο ίδιος γνωρίζει να κάνει καλά.
Το Σάββατο 4 Μαρτίου ανεβαίνει στο θέατρο Αθήναιον η θεατρική παράσταση “Dracula” η οποία βασίζεται στο έργο του Μπράμ Στόκερ. Πείτε μας δύο λόγια για την πλοκή και τι πρέπει να περιμένει το κοινό.
Ξεκινάμε τη μεγάλη μας παράσταση για τη φετινή σεζόν, όπως κάναμε και την προηγούμενη χρονιά με την θεατρική παράσταση “Το κλάμα βγήκε από τον παράδεισο”, με το “Dracula” το οποίο είναι μιας πολλή ιδιαίτερης θεματολογίας, ένα πολλή ιδιαίτερο έργο.
Η παράσταση αποτελεί διασκευή από το κλασικό βιβλίο του Μπραμ Στοκερ και την μετέπειτα ταινία του Κόπολα και περιλαμβάνει στοιχεί από διάφορες άλλες καλλιτεχνικές αναφορές που έχουν ασχοληθεί με τον “Dracula”. Μιλάμε εξολοκλήρου με έναν καινούργιο τρόπο, μια σύγχρονη ματιά για τις θεματικές του και για τα πράγματα τα οποία απασχολούν μέχρι και σήμερα, τα οποία έθιξε ο Μπραμ Στοκερ την εποχή που έγραψε το έργο.
Περιέχει έννοιες τις οποίες διαπραγματευόμαστε έως και σήμερα όπως η συναίνεση, η σαρκική επιθυμία, η σχέση μας με την πίστη και πως κλονίζεται, η μοναξιά η οποία είναι πάρα πολύ σημαντικό θέμα και το κατά πόσο μας αφορά αυτά τα θέματα το 2023.Δεν θα δει κανείς κάτι κλασικό και νομίζω ότι θα έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κάποιος ένα πειραματικό ανέβασμα ενός κλασικού έργου που το έχουμε στο μυαλό μας με κάπες , με δόντια και έχουμε ως λογική την αναθεώρηση αυτής της αισθητικής.
Πόσο “βαριά” είναι ως ευθύνη να αναλαμβάνει κάποιος την σκηνοθεσία ενός κλασικού έργου;
Την ευθύνη αυτού του εγχειρήματος την έχει αρχικά ο Λευτέρης Κωνσταντίνου ο οποίος έκανε την διασκευή του κειμένου με βάση διάφορα καλλιτεχνικά πράγματα που έχουν γίνει ήδη και με υλικό από ανθρώπους που έχουν επιμεληθεί οι ίδιοι καινούργιες ιστορίες σχετικά με τον Dracula οπότε είχε υπόψιν αμέτρητα στοιχεία και σενάρια καθώς επίσης και το βιβλίο το οποίο είναι τεράστιο σε μορφή επιστολών για να βγάλει μια άκρη για την δραματουργία και το πως εξελίσσεται η ιστορία.
Είναι τεράστια η ευθύνη να αναλαμβάνουμε ένα κλασικό έργο, το οποίο υπάγεται και στην pop κουλτούρα, γιατί ο Dracula είναι τόσο σύνηθες ως θέμα που υπάρχει και σε emoji. Αυτό σημαίνει ότι έχει και φανατικούς οπαδούς, οι οποίοι έχουν δει τις ταινίες, έχουν διαβάσει τα βιβλία, αγαπάνε την θεματική του θρίλερ και το horror. Πράγμα το οποίο σημαίνει ότι θα έρθουν άνθρωποι στο θέατρο που θα έχουν μια πάρα πολλή καλή γνώση ότι δεν θα μπορούμε να πειράξουμε στη δραματουργία πράγματα τα οποία είναι “τζιζ” θέματα ουσιαστικά για το πως εξελίσσεται η ιστορία.
Ένα πάρα πολύ ωραίο στοιχείο της ιστορίας του είναι ότι θεωρητικά σε μία από τις έρευνες που έχουν γίνει σχετικά με το βιβλίο λέγεται ότι όλη αυτή η ιστορία έχει γραφτεί για να κρύψει την ομοφυλοφιλία του ο συγγραφέας και τις ερωτικές επιστολές που έστελνε σε κάποιους άνδρες της εποχής, έτσι ο βαμπιρισμός είναι η σαρκική επιθυμία και το πως καταλήγει να είναι αφού η κοινωνία το καθιστά προβληματικό. Από τα πιο επιφανειακά στοιχεία μέχρι τα ποιο δραματουργικά στοιχεία η παράσταση έχει ωραίες θεματικές και πρέπει να σεβόμαστε το έργο δημιουργών που έχουν αντέξει στον χρόνο και το έχουμε σύρει στο 2023 και ακόμη και σήμερα το έχουμε ως αναφορά.
Σας φοβίζει μήπως συγκριθεί με προηγούμενες θεατρικές εκτελέσεις του ίδιου έργου ή με προγενέστερες δικές σας δουλειές;
Καθόλου γιατί είναι τελείως καινούργιος και σύγχρονος ο τρόπος που τολμάμε να δουλέψουμε την σκηνοθεσία, την διασκευή, την σκηνογραφία. Στο “Κλάμα βγήκε από τον παράδεισο” ήταν πολύ πιο κλασικό το ανέβασμα του. Είναι η πρώτη φορά που τολμάμε να κάνουμε κάτι λίγο πιο πειραματικά. Είναι ένα θέαμα με διάφορα κομμάτια κινησιολογίας κρατώντας κλασικά όλη την ιστορία.
Δεν έχω κάνει ξανά κάτι όμοιο του, ούτε με τόσο μεγάλο καστ και με τέτοια θεματική. Τα υπόλοιπα ανεβάσματα του Dracula στο εξωτερικό είναι πολύ κλασικά ανεβάσματα ή υπο την μορφή μιούζικαλ ενώ στην Ελλάδα έχει ανέβει είτε κλασικά είτε πειραματικά με μικρό αριθμό ηθοποιών.
Κάθε νέα εκτέλεση ενός έργου έχει να προσφέρει κάτι καινούργιο στο θεατή;
Πάντα γιατί είναι ο τρόπος για να ξαναπούμε την ιστορία με μια άλλη οπτική. Το πάντα είναι αμφισβητήσιμο μάλλον γιατί μπορεί να είναι ένα ανέβασμα το οποίο έχει γίνει ξανά και ένας άνθρωπος να μην δημιουργήσει και να εγκλωβιστεί τελικά κατά λάθος ή και επίτηδες σε μια αισθητική ή σε κάτι που δεν κατάφερε να βρει μέσα στο έργο. Όταν υπογράφεις να κάνεις μια δουλειά δεν είναι απαραίτητο ότι θα πάει καλά αλλά πρέπει να ξεκινάς με μια ομάδα και αφού διασφαλίσεις την ομάδα σου να έχεις να πεις κάτι καινούργιο στο κοινό. Σε αυτή την περίπτωση αξίζει να ανέβει σκηνικά και να προταθεί στο κοινό, αλλά ούτε αυτό δεν εγγυάται κάτι.
Το θέατρο είναι η τέχνη του παρόντος αν δεν τελειώσει και αν η στιγμή δεν είναι ιδανική δεν μπορείς να εγγυηθείς τίποτα. Το θέατρο είναι μία ομαδική δουλειά και έτσι πρέπει να μένει, έτσι μπορεί κάτι να μην δουλέψει το οποίο έχεις φέρει σε μία σειρά όπως οι ηθοποιοί, μια συνεργασία με έναν από τους ηθοποιούς, η μουσική ή οτιδήποτε και να βρεθείς με κάτι που δεν έχεις προβλέψει.
Αν εξαρτάσαι από τους άλλους και οι άλλοι πρέπει να εξαρτώνται από εσένα και αυτή η αλυσίδα δεν πρέπει να σπάσει. Όταν κάνουμε μια δουλειά είναι πάντα δίκοπο μαχαίρι.
Ο ηθοποιός είναι κάτι πιο οικείο στο κοινό ως έννοια. Αντιθέτως ο σκηνοθέτης πολλές φορές μένει στην αφάνεια καθώς ο κόσμος δεν αναγνωρίζει πάντα τη συμβολή του στο τελικό αποτέλεσμα. Ποιες είναι οι αρμοδιότητες του σκηνοθέτη σε μια θεατρική παράσταση;
Αυτήν την ερώτηση αν την ρωτήσεις σε 10 διαφορετικούς σκηνοθέτες θα πάρεις και 10 διαφορετικές απαντήσεις. Ο σκηνοθέτης για εμένα έχει την αρμοδιότητα να ενορχηστρώσει και να συντονίσει τα πάντα από την αισθητική, τους συντελεστές, τους ηθοποιούς, είναι ο πρώτος θεατής. Είναι και αυτό τέχνη, η τέχνη του συντονισμού ή να δημιουργήσω ένα σύμπαν ή μια νέα εικόνα.
Ο σκηνοθέτης ασχολείται πέρα από τα καλλιτεχνικά και με τα διαδικαστικά. Είναι ο μεγάλος δημιουργός και δεν έχει την προβολή που του αξίζει αλλά και αυτή η προβολή δεν αισθάνομαι ότι είναι μια έννοια που την έχουμε διαχειριστή σωστά στην Ελλάδα.
Η υπερ έκθεση του ηθοποιού δεν είναι καλή, δεν είναι πάντα απαραίτητο ότι δεν υποφέρει κάποιος από αυτό. Είναι καλό ο ηθοποιός να φέρνει και το δικό του κοινό αλλά και ο σκηνοθέτης να δημιουργεί και αυτός το δικό του κοινό δημιουργώντας με μία ειλικρίνεια τα έργα του, αλλά δεν είμαι πάρα πολύ σίγουρος ακόμα πως μπορείς να δημιουργήσεις την σχέση σου με το κοινό και να το φέρεις στο θέατρο.
Ο σκηνοθέτης ως συντονιστής δεν πρέπει να καπηλευτεί ή να παρανοήσει αυτή την εξουσία με αποτέλεσμα να δημιουργεί θέματα στην παράσταση. Μια τεράστια εξουσία φέρνει και μια τεράστια ευθύνη. Πρέπει να έχεις την γνώση, την τόλμη να δοκιμάσεις πράγματα, να αφήσεις τους ανθρώπους να κάνουν τα λάθη τους, να κρατάς τις ισορροπίες, και το πρώτο από όλα είναι η προστασία των συνεργατών και το να μην τους εκθέσεις αρνητικά είτε φαίνεται το πρόσωπο τους είτε διαβάζει κάποιος το όνομα τους.
Επειδή είστε νεαρός σε ηλικία πως είναι να σκηνοθετείτε ηθοποιούς με μεγαλύτερη πείρα;
Πριν από 5 χρόνια με τρομοκρατούσε το να έρθει ένας τέτοιος ηθοποιός και να υπογράψει σε μια δική μου θεατρική δουλειά. Του φερόμουν με ένα συγκεκριμένο τρόπο σαν να είναι ο δημιουργός της πλάσης, πράγμα το οποίο ήταν το χειρότερο που μπορούσα να κάνω γιατί δεν πρέπει να φέρεσαι σε κανέναν άνθρωπο καλύτερα ή διαφορετικά από όλους τους υπόλοιπους.
Οπότε όταν ήρθαν παραστάσεις που είχα ηθοποιούς με πολλή μεγαλύτερη εμπειρία στον χώρο και από άλλους ηθοποιούς που συμμετείχαν και από εμένα, έμπαινα σε μια διαδικασία να εξυγιάνω και να βρω ένα τρόπο αυτή τους η εμπειρία και η εξοικείωση να μην καπηλεύεται την διαδικασία ή να μην βγαίνει μπροστά, και να το εξισορροπεί. Να βοηθάει τους νέους ηθοποιούς ή οποιονδήποτε έχει πρόβλημα μέσα στην πρόβα. Να εναρμονίσει την ταχύτητα του με όλους τους υπόλοιπους χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάνει έκπτωση στην ποιότητα του.
Μου έχει συμβεί να υπάρχουν άνθρωποι που καπηλεύονται την διαδικασία αλλά μου έχουν τύχει και υπέροχοι επαγγελματίες παραδείγματος χάρη η Αλεξάνδρα Κασιούμη, η οποία είναι από τις πολύ καλές ηθοποιούς της πόλης, έχει δουλέψει με πάρα πολλούς σκηνοθέτες και ήταν από τους ανθρώπους που μου έμαθε με τον τρόπο της πως να διαχειρίζομαι έναν ηθοποιό που έχει χρόνια στον χώρο, γιατί έχει μια τεράστια ψυχραιμία και αγάπη για την διαδικασία.
Ήταν ο απόλυτος επαγγελματίας, ο άνθρωπος ο οποίος μπορούσες να εμπιστευτείς και να πεις με αυτόν τον άνθρωπο μόνο με το βλέμμα μπορούμε να διαχειριστούμε διάφορες ταχύτητες και ενέργειες κατά την διάρκεια των προβών και της παράστασης. “Σπούδασα” μαζί της κάτι το οποίο δεν θα μπορούσα να διδαχθώ σε οποιοδήποτε πανεπιστήμιο.
Επειδή έχετε αναλάβει και παιδικές θεατρικές παραστάσεις, πως είναι τα παιδιά ως θεατές;
Είναι υπέροχα. Είναι οι καλύτεροι θεατές και με πολλή ειλικρίνεια, ο,τι αισθάνονται εκείνη την ώρα το λένε μέσα στην παράσταση. Στα παιδιά δεν μπορείς να κρυφτείς με κανένα τρόπο.
Οπότε αν κάνεις κάτι βαρετό και δεν έχει την προσοχή τους, δεν έχει την σωστή δόση διάφορων συστατικών τότε έχεις ένα κοινό που το έχεις χάσει. Παιδικό θέατρο κάναμε πρώτη φορά με τον Λευτέρη Κωνσταντίνου οπότε το ψάξαμε αρκετά, αισθάνομαι ότι δώσαμε μια σύγχρονη πνοή για το πως κάνουμε σκηνοθεσία, χορογραφία στο παιδικό θέατρο ακόμη και τα θέματα και ο τρόπος που τα διαχειριζόμαστε συμβαίνει γιατί τα παιδιά πρέπει να ακούσουν κάποια πράγματα το 2023.
Η ιστορία του “Μολυβένιου Στρατιώτη” ήταν μια ιστορία συμπερίληψης ενός ανθρώπου με αναπηρία και μιας κοπέλας. Δεν την παραμελήσαμε επειδή ένα μεσαιωνικό κείμενο θέλει πρωταγωνιστή ένα στρατιώτη, ζούσαν και δρούσαν μαζί σε όλη την διαδικασία του έργου. Φροντίζουμε κάθε χαρακτήρας να έχει μία δικαιολόγηση για το πως έχει φτάσει σε αυτό το σημείο, ότι δεν υπάρχει απόλυτα κακώς χαρακτήρας αλλά εξηγείται μέσω της ζωής αυτό που του συμβαίνει. Πρέπει να καταλαβαίνουν τα παιδιά ότι όλα τα πράγματα έχουν μια συνοχή.
Το 2019 ιδρύσατε το θεατρικό εργαστήρι “Εξάγγελοι”, Πως σας ήρθε η ιδέα; Ποια ήταν η ανταπόκριση του κόσμου και πως θα θέλατε να εξελιχθεί;
Στην Γουμένισσα του Κιλκίς, στο χωριό από το οποίο κατάγομαι, είχα ήδη ένα θεατρικό εργαστήρι 5 χρονιά και είχα την ιδέα να συνεχίσει αυτό το εργαστήρι και στην Θεσσαλονίκη.
Είχα μια συνεργάτιδα στο Κιλκίς η οποία συνέχισε το θεατρικό εργαστήρι εκεί και επειδή θα μπερδευόταν η κατάσταση αποφάσισα να του αλλάξω το όνομα και έτσι οι “Εξάγγελοι” στην ουσία δημιουργήθηκαν νωρίτερα. Ήθελα να μπω σε μια διαδικασία να γνωρίσει ο κόσμος τις μεθόδους που χρησιμοποιώ εγώ στο θέατρο, μέχρι τότε δεν τις είχα συναντήσει, αργότερα όμως τις συνάντησα ή βρήκα πολλούς φιλικά προσκείμενους ηθοποιούς προς την μέθοδο μου που ήταν ένα θέατρο στο οποίο έχουμε όλοι θάρρος να προτείνουμε διάφορα πράγματα υποκριτικά.
Οι άνθρωποι που συμμετέχουν στην ομάδα αν δεν θέλουν να γίνουν ηθοποιοί το χρησιμοποιούν ως χόμπι, το χρησιμοποιούν ως εργαλείο ζωής που είναι το σημαντικότερο που μπορεί να σου δώσει ως ποιότητα το θέατρο και μπορείς να καταλάβεις μέσα από αυτό την κοινωνία, τους άλλους και τον εαυτό σου όσο το δυνατόν καλύτερα. Έχει πολλή καλή ανταπόκριση μέσα στα χρόνια και έχω γνωρίσει πολύ καλό υλικό της πόλης.
Άρα θα μπορούσαμε να πούμε ότι το θέατρο είναι ένα είδος ψυχοθεραπείας;
Το θέατρο δεν είναι ψυχοθεραπεία. Υπάρχει ειδικός κλάδος του θεάτρου που κάνει αυτή την δουλειά αλλά ούτε αυτό είναι ψυχοθεραπεία αλλά είναι δραματοθεραπεία.
Δεν μπορεί να αντικαταστήσει την δουλειά του ψυχολόγου. Ένα θεατρικό εργαστήρι μπορεί να σε βάλει να αμφισβητήσεις και να κατανοήσεις πάρα πολλά πράγματα, να μπεις στα παπούτσια του άλλου, να ζήσεις κάποιες ζωές και κάποιες καταστάσεις οι οποίες μπορεί να σου έρθουν ή και όχι. Το θέατρο δεν έχει ως αυτοσκοπό την ψυχοθεραπεία.
Στην έρευνα μου διαπίστωσα ότι έχετε ασχοληθεί πέρα από την σκηνοθεσία και την υποκριτική και με την δημοσιογραφία και την επικοινωνία. Όλα αυτά έχουν ως κοινό σημείο την επικοινωνία με τον κόσμο και την έκθεση. Μέσα από αυτήν την περιήγηση σας σε αυτούς τους κλάδους ψάχνατε στοιχεία του εαυτού σας ή να βρείτε τι είναι αυτό που σας γεμίζει επαγγελματικά και καλλιτεχνικά;
Ήξερα πάντα τι ήθελα να κάνω απλώς όσο μεγαλώνω συνειδητοποιώ πως μπορώ να εντάξω σε αυτή την ομπρέλα που λέγεται Άγγελος διάφορα πράγματα. Έγιναν όλα με πολλή σκληρή δουλειά και με το ότι ήθελα να συμπεριλάβω πράγματα σε αυτά τα οποία ήδη ξέρω.
Η δημοσιογραφία ήρθε γιατί δεν με έφεραν να σπουδάσω θέατρο, οπότε διάλεξα αυτή την ειδικότητα και στην αρχή δεν είχα κανένα ενδιαφέρων για αυτήν. Στην συνέχεια κατάλαβα πόσο ωραίο εργαλείο είναι μετέπειτα για τη δουλειά μου έτσι ξέρω πως να δώσω μια συνέντευξη, να γράψω ένα δελτίο τύπου, να συνεργαστώ με δημοσιογράφους.
Με το προεδρικό διάταγμα 85/22 είδαμε να εξισώνονται τα πτυχία των καλλιτεχνών με αυτά της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ενώ συνεχίζονται μέχρι και σήμερα κινητοποιήσεις. Ποιο είναι το μέλλον των ηθοποιών στην Ελλάδα;
Το μέλλον των ηθοποιών δεν εξαρτάται από το προεδρικό διάταγμα γιατί έτσι και αλλιώς είμαστε σε μια πόλη όπου ο ηθοποιός ως έννοια είναι πολύ παραγκωνισμένος. Δεν μπορείς να ζήσεις από το ιδιωτικό θέατρο, οι περισσότεροι μου φίλοι όπως και εγώ κάνουν και μια δεύτερη συμπληρωματική δουλειά, είναι υπεύθυνοι σε καφετέριες, είναι σερβιτόροι, δουλεύουν σε μπαρ ή σε άλλες δουλειές.
Μπορώ να βιοποριστώ ως ένα βαθμό από το θέατρο αλλά όχι εξολοκλήρου. Έτσι η κυβέρνηση το κατάλαβε και έκανε ακόμη δυνατότερη προσπάθεια για να μας παραγκωνίσει. Δυστυχώς πριν από το προεδρικό διάταγμα δεν είχαμε τόση συντονισμένη προσπάθεια. Η κατάσταση της Αθήνας από της Θεσσαλονίκης είναι δύο διαφορετικά πράγματα, είναι διαφορετικό να είσαι ηθοποιός σε αυτές τις πόλεις.
Στην Αθήνα υπάρχουν περισσότερα θέατρα, περισσότερες θέσεις εργασίας σε σινεμά και τηλεόραση, όπως και ανταγωνισμός. Εδώ έχουμε έξι σκηνές και όλος ο κόσμος πρέπει να διοχετευτεί σε αυτές. Τα προβλήματα του ηθοποιού, ιδιαίτερα στην Θεσσαλονίκη γιατί αποτελεί μάστιγα, είναι ο διαχωρισμός του επαγγελματία από τον ερασιτέχνη, εάν πληρώνονται οι πρόβες μας, εάν μας δίνουν σημασία τα θέατρα της πόλης και δεν βάζουν στα σαββατοκύριακα αθηναϊκές παραγωγές.
Φέτος είναι η χρονιά που ένα 90% των θεάτρων βάζει μόνο τέτοιες παραστάσεις τα σαββατοκύριακα. Έτσι μια παραγωγή της Θεσσαλονίκης παίρνει θέατρα που δεν είναι κεντρικά της πόλης. Εμείς που δεν έχουμε την επιλογή της τηλεόρασης γιατί δεν μπορούμε να μετακινηθούμε στην Αθήνα ή δεν θέλουμε δεν μας δίνει κάποια ευχέρεια.
Το πρόβλημα υπήρχε πριν το προεδρικό διάταγμα και συγκεκριμένα μια κυβέρνηση και ένας άνθρωπος του έδωσε μια κλωτσιά και το αποτελείωσε. Πρέπει να μην σπάσει αυτή η συσπείρωση, που είμαστε όλοι στον δρόμο και διεκδικούμε τα δικαιώματα μας, πρώτη φορά συντονισμένοι. Είναι από τις λίγες φορές που έχει παραιτηθεί κόσμος από τόσο σημαντικές θέσεις, είναι πολύ σπουδαίο.
Το λέω και ανατριχιάζω ολόκληρος, γιατί έχουμε δει κόσμο από θέσεις εξουσίας να κάνει ολέθρια λάθη και κανείς δεν είχε παραιτηθεί, και ήρθαν άνθρωποι από τις δύο κρατικές σχολές να παραιτηθούν και να δείξουν ότι αυτό έχει σημασία. Η Θεσσαλονίκη έχει τεράστιο πρόβλημα από μόνη της και πριν το προεδρικό διάταγμα.
Το θέατρο πολλές φορές θίγει κοινωνικά ζητήματα. Το κοινό είναι πάντα έτοιμο για αυτό; Μπορεί η τέχνη να φέρει την αλλαγή στην κοινωνία;
Το κοινό δεν ξέρω αν πρέπει να είναι έτοιμο όταν πρέπει να του ειπωθεί ένα μήνυμα. Σκοπός του θεάτρου είναι να λέει ιστορίες τις οποίες δεν θα τις ακούσεις εύκολα και ασχολείται με κόσμο τον οποίο δύσκολα θα ακούσεις την ιστορία του και θα του δώσεις την σημασία που πρέπει.
Για παράδειγμα ο Δράκουλας διαπραγματεύεται το θέμα της σαρκικής επαφής, το οποίο είναι και στις μέρες μας ταμπού, στην θεματική του έργου παίζει με το ζήτημα της συναίνεσης ή της μη συναίνεσης. Αν δεν το δει κάπου ένας άνθρωπος αισθάνομαι ότι δεν θα μπορέσει να το βάλει ποτέ στην κάμερα της σκέψης του και αν το κάνει μπορεί να μην το συζητήσει ποτέ. Το θέατρο είναι μια αφορμή συζήτησης.
Πρέπει το θέατρο να σε βάλει να διαχειριστείς θέματα τα οποία δεν αγγίζεις. Είμαστε σε μια κοινωνία πολλή καθολική, σίγουρα δεν μπορείς να ασχοληθείς με όλα, αλλά οφείλεις να ασχοληθείς με κάποια κοινά .
Σας είδαμε στο “Κλάμα βγήκε από τον παράδεισο”, στο “Μικρό Πρίγκιπα”, στο “Μολυβένιο Στρατιώτη”. Μετά τι άλλο έχουμε να περιμένουμε;
Δεν θα κάνω πράγματα τα οποία μοιάζουν μεταξύ τους σίγουρα την επόμενη πενταετία. Δεν με ενδιαφέρει μόνο ένα είδος θεάτρου, θέλω να πειραματιστώ σε διάφορα είδη και σκηνοθεσίας και μορφών και φορμών.
Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να δω πως μπορεί να εφαρμοστεί σε διάφορα είδη η μέθοδος που δημιουργώ, η επικοινωνία μου με τους συντελεστές και να δημιουργήσω μια ειλικρινή παλέτα διάφορων δουλειών που η κάθε μια θα έχει να πει κάτι καινούργιο σε διαφορετικά κοινά. Η εναλλαγή ρεπερτορίου σε βάζει στη διαδικασία να συνομιλήσεις με πολύ διαφορετικούς ανθρώπους που μπορεί να μην ερχόντουσαν σε όλες τις δουλειές μου.
Τον Άγγελο Κουρέπη, την Triple Threat Production και την δημιουργική θεατρική τους ομάδα θα τους συναντήσετε στη παράσταση “Dracula”, στο θέατρο Αθήναιον από το Σάββατο 4 έως την Κυριακή 19 Μαρτίου 2023.
Πληροφορίες – Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Άγγελος Κουρέπης
Διασκευή – Κινησιολογία: Λευτέρης Κωνσταντίνου
Μουσική: Δημήτρης Τσεσμετζόγλου
Φωτισμός: Άγγελος Γουναράς
Σχεδιασμός Σκηνικών Κατασκευών: Triple Threat Productions
Γραφιστική Επιμέλεια: elaris graphics
Βοηθός Σκηνοθέτη: Γιώργος Κωνσταντίνου
Επικοινωνία: Άγγελος Κουρέπης
Οργάνωση παραγωγής: Triple Threat Productions
Βοηθός παραγωγής: Μαρία Μπίτου
Οργάνωση – εκτέλεση παραγωγής: Triple Threat Productions
Επί σκηνής:
(παίζουν)
Βασίλης Βασιλείου, Άγγελος Γουγούσης, Ασπασία Δήμου, Δημήτρης Ελιάς, Λευτέρης Κωνσταντίνου, Αλέξανδρος Μιχαηλίδης, Δημήτρης Μπουζούδης, Παυλίνα Παπαδοπούλου Στέφανος Τσαβές
(χορεύουν)
Δημήτρης Ανδρέου, Αγγελική Κοτσιαλή, Βασιλική Κωνσταντινίδου, Κωνσταντίνα Παραλίκα, Ελένη Πασχαλιά, Αγγελάκι Τσαρουχάκι
*Η παράσταση είναι κατάλληλη άνω των 16 ετών, καθώς περιλαμβάνει γυμνές σκηνές.
