Η στυγερή δολοφονία του Άλκη Καμπανού στη Θεσσαλονίκη, ένα τραγικό περιστατικό οπαδικής βίας, άφησε ολόκληρη την Ελλάδα με το στόμα ανοιχτό.
Έκτοτε ο πολιτικός και αθλητικός κόσμος υποσχέθηκε ότι θα κάνει τα πάντα ώστε το αίμα του 19χρονου Άλκη να είναι το τελευταίο που χύνεται από δολοφονικές επιθέσεις μεταξύ οπαδών.
Το αν η υπόσχεση αυτή έγινε πραγματικότητα δε χρειάζεται να το σχολιάσουμε. Αντιθέτως, αυτό που συμβαίνει είναι η αύξηση των ραντεβού μεταξύ οπαδών (ακόμη και από την Κροατία έφτασαν ανενόχλητοι) και η έκρηξη βίας.
Τελευταίο σκηνικό, αυτό του ξυλοδαρμού ενός 35χρονου οπαδού του ΠΑΟΚ τα ξημερώματα της Κυριακής έξω από ένα μπαρ και ακολούθως το ραντεβού οπαδών ΠΑΟΚ και Άρη το απόγευμα της Κυριακής στη γέφυρα της Βούλγαρη, στην ανατολική Θεσσαλονίκη.
Τα βίντεο και οι φωτογραφίες που βγαίνουν τις τελευταίες ώρες στη δημοσιότητα δείχνουν άτομα να κρατούν τσεκούρια και άλλα φονικά αντικείμενα.
Για ποιό λόγο τα συγκεκριμένα περιστατικά μοιάζει να γίνεται προσπάθεια να υποβαθμιστούν, στην πόλη που δολοφονήθηκε με τέτοιο βίαιο τρόπο ο Άλκης Καμαπανός; Το γεγονός ότι από τύχη δεν θρηνούμε σήμερα άλλο ένα θύμα οπαδικής βίας, προβληματίζει κάποιον από τους υπευθύνους;
Κάποια στιγμή, θα πρέπει να ανοίξει δημόσια ο διάλογος για το τί ακριβώς εξυπηρετεί η ύπαρξη και λειτουργία συνδέσμων οργανωμένων οπαδών και για ποιούς λόγους η δράση τους είναι επί της ουσίας ανεξέλεγκτη. Να τεθεί το πρόβλημα σε μία ρεαλιστική βάση και να συζητηθούν οι τρόποι αντιμετώπισής του.
Γιατί αλλιώς στην επόμενη απώλεια ζωής, πάλι θα χύνονται υποκριτικά δάκρυα και θα δίνονται εκ νέου υποσχέσεις για πάταξη της οπαδικής βίας με γενικόλογα και επικοινωνιακές φιοριτούρες.
