“Αν ο Θεός ξέρει τι θα γίνει, ποιο το νόημα της προσευχής;”
Το ξέρει, αλλά δεν το προκαλεί.
Το γνωρίζει αλλά δεν το καθορίζει.
Και το κυριότερο: η προσευχή δεν υπάρχει για να αλλάξω τον Θεό.
Υπάρχει για να αλλάξει εμένα.
Προσεύχομαι για να κοινωνήσω τον Θεό όχι για να του πω τι θα κάνει.
Η προσευχή δεν είναι μαγικό κουμπί που πατάμε για να αποφύγουμε τον πόνο.
Είναι σχέση.
Είναι δύναμη.
Είναι αγκαλιά.
Είναι τρόπος να αντέχουμε, να φωτιζόμαστε και πολλές φορές, ναι, να αλλάζουν πράγματα. Υπάρχουν θαύματα. Υπάρχουν ανατροπές. Υπάρχουν παρηγοριές που δεν εξηγούνται.
Και κάτι ακόμη, πολύ σημαντικό:
Η προσευχή κρατάει την καρδιά ζωντανή.
Χωρίς προσευχή ο πόνος γίνεται κόλαση.
Με την προσευχή ο πόνος γίνεται δρόμος και συχνά λύτρωση.
Είναι αυτό που σε ενώνει με τον Θεό μέσα σε ό,τι κι αν έρθει στην ζωή σου.
Και κάτι τελευταίο:
Μην ζεις από τώρα όσα φοβάσαι ότι “μπορεί” να συμβούν.
Ζήσε το σήμερα. Ζήσε το τώρα.
Η χάρη του Θεού δίνεται στη στιγμή που τη χρειάζεσαι, όχι από πριν.
Ο Θεός δεν υπόσχεται ότι δεν θα πονέσουμε.
Υπόσχεται ότι δεν θα είμαστε μόνοι.
-π. Λίβυος-
